FRANCES (ταινία 1982) MOVIE
H γυναίκα και η στροφή των χιλιετηρίδων
Frances, directed by Graeme Clifford, is a powerful biographical drama based on the tragic life of actress Frances Farmer. Jessica Lange stars in a riveting performance as Frances, a fiercely intelligent and independent woman who rises to fame in 1930s Hollywood but ultimately falls victim to societal pressures, personal demons, and institutional cruelty.
Frances Farmer begins as a rebellious, outspoken young woman in Seattle, winning attention early on for writing a provocative essay titled “God Dies.” Her ambition takes her to Hollywood, where she quickly gains fame for her beauty and talent. However, Frances is disillusioned by the superficiality and control of the studio system. Her refusal to conform—professionally and personally—leads to increasing clashes with film executives, the press, and her domineering mother (played by Kim Stanley).
As Frances’s defiance grows, so does the scrutiny. Her erratic behavior, intensified by alcohol abuse and emotional distress, eventually results in her being institutionalized. Over the years, she is subjected to harsh psychiatric treatments, including electroshock therapy and, allegedly, a lobotomy—though the latter remains historically disputed. Her mental health and career deteriorate as she loses control over her life and identity.
Sam Shepard plays Harry York, a fictionalized character who serves as Frances’s occasional protector and companion, offering brief solace amid her turbulent journey.
Frances is not just a portrait of a troubled actress but a haunting critique of how society—especially in the mid-20th century—punished women who resisted conformity. Jessica Lange’s performance earned widespread acclaim and an Academy Award nomination, capturing Frances's spirit, rage, and tragic vulnerability.
The film is a bleak yet moving account of a woman crushed by fame, mental illness, and systemic oppression, raising enduring questions about autonomy, artistic integrity, and the cost of defiance
Frances Farmer begins as a rebellious, outspoken young woman in Seattle, winning attention early on for writing a provocative essay titled “God Dies.” Her ambition takes her to Hollywood, where she quickly gains fame for her beauty and talent. However, Frances is disillusioned by the superficiality and control of the studio system. Her refusal to conform—professionally and personally—leads to increasing clashes with film executives, the press, and her domineering mother (played by Kim Stanley).
As Frances’s defiance grows, so does the scrutiny. Her erratic behavior, intensified by alcohol abuse and emotional distress, eventually results in her being institutionalized. Over the years, she is subjected to harsh psychiatric treatments, including electroshock therapy and, allegedly, a lobotomy—though the latter remains historically disputed. Her mental health and career deteriorate as she loses control over her life and identity.
Sam Shepard plays Harry York, a fictionalized character who serves as Frances’s occasional protector and companion, offering brief solace amid her turbulent journey.
Frances is not just a portrait of a troubled actress but a haunting critique of how society—especially in the mid-20th century—punished women who resisted conformity. Jessica Lange’s performance earned widespread acclaim and an Academy Award nomination, capturing Frances's spirit, rage, and tragic vulnerability.
The film is a bleak yet moving account of a woman crushed by fame, mental illness, and systemic oppression, raising enduring questions about autonomy, artistic integrity, and the cost of defiance
(κριτική από τις ΗΠΑ)
Μία κριτική προφανώς βγαλμένη από τα στούντιο της μεγαλύτερης βιομηχανίας κινηματογράφου στον πλανήτη.
Η ματιά άνωθεν δεν ξεπερνά ένα όριο που το θεωρεί επικίνδυνο
Ποιό όριο;;
Αυτό που απαγορεύεται να διαπεράσεις και να οδηγηθείς στην κουίντα των παρασκηνίων
Η Φράνσις δεν έσπασε επειδή έγινε διάσημη και δεν το άντεξε
(επίσημο αφήγημα)
Έσπασε οταν είδε και αιστάνθηκε οτι ο ψεύτης κόσμος δεν σταματά στα πρόσωπα που αγάπησε
Η ψευτιά καταπίνει και ότι αγάπησες και θεμέλιο στο στερέωμα ήταν η πίστη σου οτι σε αγαπούν
Γιατί δεν το άντεξε;;
Επειδή εγεννήθην διαφανής με ευαισθησία σαν αιθερικός αήρ
Αυτά τα πρόσωπα , άγαπούν άνευ όρων και είναι αργά οταν αντιλαμβάνονται οτι αγαπιούνται πάντα υπό όρους που θέτουν οι άλλοι . Και αυτό δεν είναι αγάπη Είναι συναλλαγή.
Είναι σπάνιο να αγαπηθούν αληθινά και από ένα σημείο και μετά μιας πιό ώριμης ηλικίας το έχουν αποδεχτεί και δεν το επιδιώκουν
Η ψευδής εικόνα του ψεύτη κόσμου συνεχίζει την σαρωτική ψευτιά καταβροχθίζοντας όποιον δεν διαθέτει τα κάλπικα χαρακτηριστικά της.
Αυτή την αλήθεια να την προσφέρουμε ως μνήμη στην στροφή του κόσμου, την μεγάλη των χιλιετηρίδων
Τιτάνια η ερμηνεία της Τζέσικα Λανγκ
Αλλα και του Τομ Σέπαρντ
Οταν το είδα πριν χρόνια διέκρινα οτι αυτοί οι δύο θα αποτελέσουν καιόμενους έμψυχους στην αμερικάνικη του πλούτου κόλαση
Οσο αφορά την Τζέσικα επιβεβαιώθηκα σε έκεινη την νεανική πρόβλεψη.
(για το Σέπαρντ δεν έχω γνώμη μια και δεν παρακολούθησα τα βήματά του και δεν γνωρίζω)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Σ αυτή την στροφή των χιλιετηρίδων
Εμείς οι ώριμες γυναίκες μάνες, που έχουμε μεγάλα παιδιά και τυχαίνει να έχουν επωμιστεί μεγάλα βάσανα, αυτά που ξερνά ο ψεύτης κόσμος πολλές φορές, ζούμε το σταμάτημα του σύμπαντος
όταν ...λάβουμε ένα μήνυμα επειδή δεν μας βρίσκουν στο τηλέφωνο, επειδή δεν το ακούσαμε και διάφορα επειδή,,,και το μήνυμα ως πρώτη λέξη γράφει <Μανούλα μου...μανούλα μου πού είσαι;;>
τότε σταματά η στιγμή, εγκαταλείπουν όλες οι στιγμές, ξεκολλάνε οι απαντοχές και απομένεις
εσύ και το χάος του Θεού
επειδή γνωρίζεις οτι αυτός ο κάλπης άρρωστος κόσμος είναι άστοργος κυνικός και χοντρόπετσος στις αγαθές και ευγενικές ψυχές των δικών μας παιδιών
(ζητώ συγχώρεση από τα παιδιά μου για κάθε αμέλεια και κάθε λάθος πράξη και για κάθε λάθος απόφαση
κι αυτή η συγγνώμη εκτείνεται και απευθύνεται σε όλα τα παιδιά των ανθρώπων αυτά τα λυπημένα αυτά που τίποτε δεν τους χαρίστηκε)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Σ αυτή την στροφή των χιλιετηρίδων
Ενα ζευγάρι ερωτευμένο στην θάλασσα (1958)
Παρατηρώ την σιλουέτα και των δύο
Απλή αφημένη στο τοπίο με την αγκαλιά ως το παν ένδυμα ψυχής
Διαφορετικες εκφρασμένες κινήσεις από σήμερα.
Όπου ο άνδρας δεν κάνει επίδειξη μήτε στο καλοστημένο χαμόγελό του ούτε και στην ρώμη των μπράτσων Αυτά δεν τον αφορούν Είναι παραδομένος την ώρα της παραφοράς του ουρανού να χαρίσει την γλύκα των αιθέρων στην γυναίκα που αγαπά
Η Γυναίκα ! Οι γλουτοί καλυμμένοι. Οι αποκαλύψεις δίνονται στον άνδρα που αγαπά
δεν προσπαθεί να φτιάξει τα μαλλιά της ουτε να απαθανατίσει ένα αυτάρεσκο φιλί ...στην κάμερα
Τίποτε από όλα αυτά
Ενα πράγμα ποθεί μες στην ουράνια παραφορά. Να είναι μια στέρνα διαφανούς γλυκού ύδατος την ώρα του προσφερόμενού ανδρικού φιλιού
Μια γυναίκα παραδομένη στην φυσική εκδήλωση με καρδιά αθωότερη από τα επερχόμενα του σήμερα.
Μετά το 1960 οι γυναίκες δέθηκαν σε λειβάδια να τις τσιμπήσουν χιλιάδες σφήκες και κώνωπες
Η μεταμόρφωση ως κύρια αξία της έκδήλωσης του ζωώδους εγέννησε ως δήμιο την δολοφονία του έρωτα
Ανισομερώς η κατά κόρον ανάγκη της σεξουαλικής έξαρσης σάρωσε τα φυσικά πεδία της ψυχικής ισορροπίας
απομακρύνοντας την γυναικεία φύση από το εγγενές δώρο να εκφράζει τον ερωτισμό της σε αυτόν που αγαπά
Ως παράπλευρο κτύπημα --αλλά σοβαρὀ--είναι η καταβροχθιστική συμπεριφορά σε σεξουαλική συνεύ ρεση με πάρα πολλά αρσενικά που θυμίζει προγραμματισμό περίεργο από τα κεντρικά της εξουσίας υπόγεια.
Και γιατί το γράφω;;
Επειδή στην σεξουαλική συνέρευση η ενέργεια του άλλου εισέρχεται στην ενέργεια της γυναίκας και διαθέτει μνήμη
Επομένως σεξ με κάποιον βάρβαρο και περίεργες εκδηλώσεις ανισορροπούν την γυναικεία ερωτική ευαλωτότητα
Αρα με πολλούς παρτεναίρ ως απαραίτητο ορντἐβρ ηδονής, σμπαραλιάζονται τα άυλα κέντρα της γυναίκας
Η κάθαρση από τις μνήμες των βαρβάρων είναι δύσκολη εως ακατόρθωτη σ αυτη την περίπτωση και χρειάζεται άνοδο της συνείδησης ως θεραπεία
(συνοπτικά τα γράφω είναι πολλά)
Η γυναίκα στην στροφή των χιλιετηρίδων έχει να δώσει την μάχη στον εσωτερικό της κόσμο
της στροφής στον αγνό εαυτό της μια και ο πλήρης έρωτας προϋποθέτει την ύπαρξη αγνής ψυχής.
Η λέξη αγνός εαυτός δεν ταυτίζεται με σεξουαλική αποχή (ελπίζω να είναι κατανοητό)
Η αγνότητα ισούται με την αλήθεια και την συνείδηση οτι η ψευδής εικόνα μειώνει την αθωότητα της καρδιάς
A couple embraces on a windswept beach after a storm in 1958, their silhouettes framed by dramatic clouds in this photograph by Mario De Biasi.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η γυναίκα στην στροφή των χιλιετηρίδων
Ιουλία Μπίμπα
Κατ εμέ η ηρωϊκότερη μορφή της Αντίστασης κατά των Γερμανών
Γιατί ηρωϊκότερη
Επειδή ξεκίνησε να αγωνίζεται μόλις βρόντησε μέσα της η ψυχωμένη συνείδηση
Αυθόρμητα, από μόνη της
Δίχως να το πολυσκεφτεί
Επειδή το να μην αγωνιστεί ήταν για εκείνη μεγάλος πόνος
Αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να την ξεχωρίζω
Κάποιος τυχαία της είπε για την ομάδα Περρίκου και έτρεξε να τους συναντήσει μια και η αγνή εσωτερική πυξίδα εστράφη στην Ομάδα της ΠΕΑΝ
Ακολούθησε το μεγάλο χάρισμα της γυναικείας φύσης και υπόστασης
Την διαίσθησή της !
Έπειτα οταν συνελήφθη κι ενώ είχε συντελεσθεί το μεγαλύτερο αντιστασιακό σαμποταζ της Ευρώπης με επιτυχία, η στάση της ήταν απολύτως ηρωΙκή
----Δεν είπε κανένα όνομα
----Δεν λύγισε στα βασανιστήρια της Γκεστάπο
----Εδινε κουράγιο στη φίλη της Άννα που την επισκεπτόταν
----Κι οταν έμαθε οτι την μεταφέρουν στην Βιέννη για εκτέλεση εκείνη ως ηρωϊδα μεγάλη
νηφάλια το εδέχθη
-----------------
Ο αποκεφαλισμός της αποτελεί πράξη της πλήρους εχθρότητας των Ναζί και όλων των φασιστών
σηματοδοντώντας το μίσος στην γενναία γυναίκα
Η γενναία Γυναίκα μέχρι και σήμερα μισείται από τις ορδές των εχθρών περισσότερο από τον αντιστεκόμενο άνδρα
Ενα πρόσωπο που ο ρηχός κόσμος του φεμινισμού αδυνατεί να αντιληφθεί και ουτε πρόκειται
Επίσης και η Αριστερά δεν υμνεί την Μπίμπα
Βλέπετε δεν είχε την παραμικρή σχέση με το ΚΚΕ για να τιμηθεί
Αυτή η κοινωνία να γκρεμιστεί και να βρει ο άνθρωπος την περπατησιά του από την αρχή
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η γυναίκα και η στροφή των χιλιετηρίδων
«Αυτό που με εκπλήσσει περισσότερο είναι να βλέπω ότι ο καθένας
δεν εκπλήσσεται με τη δική του αδυναμία».
Μπλεζ Πασκάλ, Pensées, 1670
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
