Τα τελευταία κλικ των ψεμάτων που οδήγησαν την Ελλάδα στον γκρεμό
επιτέλους βρήκαν την δίοδο προς την έξοδο για το φως
Μία η δυσκολία
Η διαρκής επέμβαση στο νοητικό πεδίο με αποτέλεσμα να τρέφει συναισθήματα για τους παγκόσμιους βιαστές της ύπαρξής μας
Για να δει κάποιος την αλήθεια βουτά με τα μάτια ανοιχτά στα δικά του θολά νερά
Στην αντίθετη περίπτωση---αν δεν το κάνει--τότε αυτομάτως έχει θέσει τον λίθο της συμφιλίωσης
Ποιάς συμφιλίωσης;;
Με το ψεύδος τον μακιαβελλισμό αντί του κανόνος δικαίου, τα υπερσυμφέροντα που εγκληματούν αιώνες για την αρπαγή του πλούτου των ανθρώπων και τελευταία μάθαμε οτι για την κατάποση ολου αυτού οι ίδιοι καταναλώνουν παιδιά
Με αυτό συμφιλιώνονται
Αυτἠ εἰναι η αλήθεια .....
Και δεν είναι τα τελευταία απλώς η έναρξη των τελευταίων!
Και το τέλος τίθεται αϋλως.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
.........ξαφνικά κατέρρευσε μέσα μου κάθε νοιάξιμο για τον κόσμο
έμεινες μόνο εσύ
κι αυτό είναι λογικό κι ας μας στραμπουλούσαν το μυαλό οτι είναι παράλογο
δεν ξέρω τι πρόσφερα μέχρι σήμερα με τόση μελέτη τόση ένταση συμβουλών , τόσα επιχειρήματα
ουτε έαν ή μία άλλαξε την στρέβλωση
.........ξαφνικά έμεινα ολομόναχη αγκαλιά με την ύπαρξη της ύπαρξης
και θέλω να γίνω άνθρωπος καλύτερος
αυτό θα με γεμίσει με χαρά
ολη αυτή η επίπονη πορεία και εσύ τα υπάρχοντά μου, τα σπλαχνικά
βραδυάζει σ αυτη τη πόλη της απέραντης μοναξιάς και οι άνθρωποι μέσα στην αγιότητα της μοναχικότητας γεμίζουν με ότι άλλα που συντρίβουν την ιερότητα της στιγμής
επέστρεφα και αυθόρμητα σου έστειλα μια selfie
η επιστροφή μου με μερικών δευτερολέπτων διακοπή για να σου γράψω
άδεια όλα και παράξενα
λες κι η πόλη αντανακλά την δική της διαταραχή
αυτή η αγαπημένη πόλη σαν cartoon να ξεχάσουμε .....να ξεχάσουμε .....να μη μας δημιουργεί αγάπη κάτι
έστω ελάχιστο
κι ένοιωσα υπόλογη ~στο όλον~εγώ με μια τεράστια για σένα αγάπη
άδεια όλα, στην φαντασία μου κάποιοι θάμνοι πάσχισαν να συμμετάσχουν
και οι συχνότητες μεταβλήθηκαν σε τροχιογραμμές και πίστες
για την αποστολή μιας φωτό του τίποτα
την εγκάρδια συμμετοχή του θάμνου
στον αποδέκτη του δικού μου ουρανού
Χρονολόγιον 19//2//2026
Ακλιτον ΑΣ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
....από το 2022
Αλέα ανθισμένων ροδακινιών
Μετά τα χιόνια.
Καθισμένη στην καρέκλα την παράταιρη, σκάλα του σύννεφου στα χέρια του καλλιεργητή ....
Και μιά κι ήθελα να παραλείψω, την μόνη αλήθεια, την τραγική
Να βρώ την αρχή και την ευθεία, ή έστω την γωνία, συμφιλιωμένη και με την διαγώνια γραφή κι ανάγνωση
παραμονές ερχομών, ή και διωγμών
Λίγο πριν κάποιος ρίξει θειάφι στην ρίζα και στα βλασταράκια του λιγνού κορμού, κι εσύ να τα βαλεις μ αυτόν τον εκμαυλιστή
της αιθέριας ύπαρξης να υπερασπιστείς την αυθύπαρκτη παρουσία στο σύμπαν
Και η μόνη αλήθεια--αυτή που λίγο πριν είχες παραλείψει-- χύνεται θειάφι,
αχυρένια μαλλιά τα έρμα βλασταράκια
και το γιατί κι ο λόγος να μην μπορεί να ειπωθεί
Θειάφι ο λόγος, οταν η ζωή μαχαιρώνεται τότε καμία λέξη το κακό εκφράζει
Μπουμπούκια τρέμουλα κρεμασμένα στην αλέα
Σαν σήμαντρα και κρόταλα στην ξέπνοη ανάσα
Ν αλλάξεις
Να τ αλλάξεις όλα
Κι αυτή η αλλαγή σχήμα και μορφή να μην λαβαίνει σαν άνυσμα που αδυνατεί να πορευθεί ως διάνυσμα
Και μπροστά σου την πορεία να διανοηθείς
Μέσα στα μπουμπούκια στα ροδοπέταλα και τα βελούδα της γής εμείς ανέστιοι μιας θέσης που θα μοιάζει αστραπή
γκρεμισμένοι, με τα πόδια άλλοτε ελαφιού γοργά κι άλλοτε πάλι σαν τους κορμούς ξέρακες κι απανθρακωμένους
κι άλλο δρόμο από αυτόν να μην έχεις
Να ρθούν καιροί σαν διάλειμμα του θειαφισμένου σύννεφου
νεαρά βλασταράκια εμείς κι η γλώσσα να γεμίσει με λέξεις
όμοιες με καλλιεργημένα ροδάκινα
ντυμένες τους χυμούς τους
σπασμένες καρέκλες τραγουδούν στις αλέες
μπουμπούκια λαλούν, μια μια την συλλαβή από την αρχή
Χρονογράφημα 19/02/2022
άκλιτον ΑΣ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
.........................από το 2022
επειδή η πανδημία μας εγκατέλειψε, θα μας καλούν τα καφενεία αλλά εμείς θα μείνουμε ασάλευτοι στην θάλασσα, μια και εξασκηθήκαμε να δώσουμε μορφή στα κύματα
που να μπλέξουμε... με διαλόγους που είναι μονόλογοι
ας τα λέμε στη θάλασσα .....στα βουνά, στα πεζοδρόμια, στις πόρτες και στα λάχανα της λαϊκής
άλλωστε, εμείς θα λέμε, γειά σου φίλε να σ αγκαλιάσω, κι ο άλλος αν έχει πάρει γραμμή απ τα παγώνια θα λέει οτι ολη η οικουμένη έγινε συνωμοσιολόγα και θα στέκεται 3 μέτρα απόσταση
με την θάλασσα.. με τα κύματα αμετακλήτως
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Πηγή: ΑΣτάικου
Ανάρτηση: ΑΣτάικου