ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια μέσα στην Ελλάδα
ακολουθώντας το χυμένο αίμα το σπαταλημένο.
Αίμα σταλαματιές κυλάνε στάζουν κάτω στον Άδη.
Πέφτουν απάνω στους νεκρούς οι σκοτωμένοι
αλλάζουν θέση δεν ξυπνάνε.
Μόνο το χέρι τους υψώνεται και δείχνει τη μεριά που
περπατάνε οι δολοφόνοι.
Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια ανάμεσα στους δολοφόνους.
«Ακόμη μια νύχτα», XVI. Χρονικό, 1975. Συλλογή ΙΙ. Ερμής, 1980. 182.
Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια μέσα στην Ελλάδα
ακολουθώντας το χυμένο αίμα το σπαταλημένο.
Αίμα σταλαματιές κυλάνε στάζουν κάτω στον Άδη.
Πέφτουν απάνω στους νεκρούς οι σκοτωμένοι
αλλάζουν θέση δεν ξυπνάνε.
Μόνο το χέρι τους υψώνεται και δείχνει τη μεριά που
περπατάνε οι δολοφόνοι.
Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια ανάμεσα στους δολοφόνους.
«Ακόμη μια νύχτα», XVI. Χρονικό, 1975. Συλλογή ΙΙ. Ερμής, 1980. 182.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
η μεγάλη υπακοή στο Σύστημα που κατεγράφη στην περίοδο των σκευασμάτων
έπλεξε ένα γερό δίκτυ σωτηρίας της ίδιας της εξουσία
το δόγμα είναι <θέλω εξουσία ακόμη και ανθρωποκτόνα αλλά την θέλω>
κι έτσι επιλέχτηκε η διαφθορά
ουσιαστικά ψηφίστηκε ..........
έρμα στους καταρράκτες του πλανήτη λάμπουν μόνο τα παιδάκια
οι ενήλικες κάτω από το θηριώδες σύστημα ............συμφιλιώθηκαν .......
ακόμη και στην νοοτροπία
έρμα παιδιά των ανίσχυρων ελλήνων
εσείς που θα σηκώσετε στα ωμάκια σας την κτηνωδία των κυρίαρχων στην γλυκειά πατρίδα μας
οι υπερασπιστές προς το παρόν πολύ κατώτεροι των περιστάσεων
σαν φαντάσματα παρακολουθούν το στήσιμο
σε βάρος των εναπομείναντων εδώ στην κόλαση μαζί με τα παιδιά μας
Απ τα κόκαλα βγαλμένη των ελλήνων τα ιερά...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
...φἰλοι που συμπορευόμαστε δεν αντέχουν
αμφισβητούν γεγονότα και ειδήσεις
το σθένος είναι η κυρίαρχη δύναμη που πηγάζει από την πνευματικότητα κι όχι απλώς η αντοχή
η αντοχή είναι κενή λέξη σε αυτό τον πόλεμο
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ
Το εισιτήριο
Νάναι σα νάμουν έτοιμος. Και νάναι σαν νάχω χάσει το εισιτήριο.
Οι κάβοι ν’ αφροκοπάν, κι οι αφροί να το κουνάνε μέσ’ στους καπνούς του –όρνιο– ένα καράβι.
Κι εγώ να ψάχνουμαι εδώχάμω. Και όλο-όλο …το ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ… να λέω συντρόφοι ωραίοι!…
Και να μην έρχεται μια βάρκα έως το μώλο, να μην φαινώνται πουθενά οι βαρκαρέοι… Οι βαρκαρέοι!… Το εισιτήριο!…
Να τρέμει –ζαγάρι εντός μου– η Χαλκίδα και τα όρη.
Κι εκεί να τόχουν συνεπάρει οι ανέμοι μετέωρο –μες στις αχλές του– το βαπόρι…
Ω διάολε!… Όλα νάχουν χαθεί και νάχουν πάει κι οι ανθρώποι δραπετεύσει από τους τόπους, κι αυτό το πλοίο να τραβάει και να τραβάει χωρίς μηχανικούς, χωρίς ανθρώπους…
Και χωρίς φώτα. Ακυβέρνητο!
Και όλο να χλιμιτράει στο χάος.
Κι ως θα κλαίω –κιόλας να ψάχνουμαι, να ψάχνουμαι στο μώλο κι όλο για κείνο το εισιτήριο να λέω…
ph.
Gueorgui Pinkhassov
Το εισιτήριο
Νάναι σα νάμουν έτοιμος. Και νάναι σαν νάχω χάσει το εισιτήριο.
Οι κάβοι ν’ αφροκοπάν, κι οι αφροί να το κουνάνε μέσ’ στους καπνούς του –όρνιο– ένα καράβι.
Κι εγώ να ψάχνουμαι εδώχάμω. Και όλο-όλο …το ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ… να λέω συντρόφοι ωραίοι!…
Και να μην έρχεται μια βάρκα έως το μώλο, να μην φαινώνται πουθενά οι βαρκαρέοι… Οι βαρκαρέοι!… Το εισιτήριο!…
Να τρέμει –ζαγάρι εντός μου– η Χαλκίδα και τα όρη.
Κι εκεί να τόχουν συνεπάρει οι ανέμοι μετέωρο –μες στις αχλές του– το βαπόρι…
Ω διάολε!… Όλα νάχουν χαθεί και νάχουν πάει κι οι ανθρώποι δραπετεύσει από τους τόπους, κι αυτό το πλοίο να τραβάει και να τραβάει χωρίς μηχανικούς, χωρίς ανθρώπους…
Και χωρίς φώτα. Ακυβέρνητο!
Και όλο να χλιμιτράει στο χάος.
Κι ως θα κλαίω –κιόλας να ψάχνουμαι, να ψάχνουμαι στο μώλο κι όλο για κείνο το εισιτήριο να λέω…
ph.
Gueorgui Pinkhassov
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η ποίηση που κλαιμε την ανυπαρξία μας είναι στις μέρες μας αντιδραστική
Η ενεργή ποίηση αφορά την ενότητα και τις συνδέσεις των ανθρώπων
και γενικά πολύ φούμο και έχω βαρεθεί την κλάψα
Καληνύχτα