Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΗΞΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΗΞΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

~~ΑΛΦΑ-----Κείμενο στην Εφημερίδα <Ρήξη> το 2017





Άκλιτον, Άννα Στάικου-Αναγνώστη, Μάρτιος 2017
Εφημερίδα ΡΗΞΗ
-----Τον ρυθμό του Κόσμου τον αναποδογύριζα-----Κωστής Παλαμάς
..................
"Βαθαίνοντας η Άνοιξη, τον νου μου κυριεύουν εκείνοι οι άνθρωποι που ορίζουν τον τρόπο τους ,από την ροή του φυσικού ρυθμού.
Αναφέρομαι σε όλους όσους, η σκοτοδίνη των πολλών παραμερίζει και κατά κάποιο τρόπο τους κάνει να φαίνονται σπάνιοι.
Κι όμως αυτοί υπάρχουν.
Ζουν αναμεσά μας, είναι γείτονες ή φίλοι, είναι διανοούμενοι ή αλιείς, καλλιτέχνες ή γεωργοί και χτίστες.
Τους αντιλαμβάνεται κάποιος από την σιωπηλή -άνευ θορύβου- περπατησιά
Από τον ανεπαίσθητο χαιρετισμό που μοιάζει μ ένα ποτήρι δροσερό νερό.
Εχουν κοινή αγωνία εάν, κάτι σε έναν άλλον άνθρωπο συμβεί κάτι κακό και ίσως φοβερό γεγονός.
Είναι αυτοί που δακρύζουν για τα πάθη του διπλανού δίχως την μεσολάβηση της μικρής αλλά άδικης κρυφής χαράς επειδή στους δικούς τους εαυτούς, δεν ξέσπασε η καταστροφή.
Θα έλεγε κάποιος, θρασύς ίσως, ότι διακατέχονται από την συμπόνια για τον άλλον επειδή στερούνται ικανοτήτων και δεξιοτήτων, που είναι εξοπλισμός των ισχυρών.
Κι όμως, το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει.
Ισχυρός αληθινός είναι αυτός που με αιτία λόγου ακολουθώντας τον δικό του εσωτερικό δρόμο, αρνείται να αδικήσει τον άλλον.
Αρνείται με πάθος ψυχής να το πράξει και γνωρίζει ότι ο ίδιος από την υλική του κατάσταση πολλές φορές χάνει.
Ψευτοϊσχυρός είναι ο δήθεν, λόγω θέσης ισχύος, που ασκείται στην σκοποβολή, χρησιμοποιώντας πεδία βολής αθώους και ανίσχυρους.
Καλπάζοντας ο εαρινός αέρας των Παθών Θεού και Ανθρώπων η άρνηση υψώνεται στον άνθρωπο με τρόπο τραγικό.
Σκαρφαλώνει ο άνθρωπος στον ίδιο του τον εαυτό.
Πορεία εν τω μέσω της εξέγερσης των αρωμάτων, των χρωμάτων, του γαλάζιου, εν είδει κλείστρου αναβοσβήνει την όραση και μπερδεύει το νου με διλήμματα.
Η ευθύνη και η απώλεια -ζεύγος λόγου- και η αδράνεια με την ανευθυνότητα ζευγάρι του παραλόγου.
Στρόβιλος εαρινός, παθών, θυσιών , εσωτερικής αναμέτρησης και σπουδαίων αποτελεσμάτων.
Η αιτία που ξέσπασε η Επανάσταση πριν 2 αιώνες με φλόγα και πάθος μεγάλο προέρχεται από τον ανεμοστρόβιλο των αντιθέτων και την τελική κατάληξη στο ανθρώπινο κοινό καλό.
Κατέληξε στην Ελευθερία κι ας διήρκεσε λίγο
Η φλογερή πορεία παρέμεινε αϊώνια παρακαταθήκη στις φλέβες της ελληνίδας ψυχής με αρχεία το Άϋλο.
Το ίδιο και η άγια Εξοδος στο Μεσολόγγι.
Με γνώση και λόγο .
Παράδοση στο απέθαντο ρηγματώδες στήθος του ανθρώπου με αιθέρα Πνοής εκ Θεού.
Εκεί που ακόμη και ο χάρος προτιμά να ταξιδεύει κρατώντας , λαούτο ή λύρα ή μια φλογέρα.
Παρατηρώντας σημερινούς παρόμοιους ανθρώπους, αυτούς που κατοικοεδρεύουν στα περάσματα κι ας νομίζεις ότι είναι ψεύτικοι και άλογοι, ιδιοτελείς και μικρόψυχοι , είναι που το νομίζεις επειδή όταν συναντάς έναν από αυτούς , τότε
κάνεις... ότι δεν τον βλέπεις
Αν το δεις και τον συναντήσεις ξέρεις ότι πρέπει να σκαρφαλώσεις στην δική σου ευθύνη.
Δύσκολο Αλλά μόνο έτσι τον ρυθμό του κόσμου αναποδογυρίζεις στρέφοντας τον στα δίκια.
-----------------------------
φωτό
Γαλλικό Ινστιτούτο Πατησίων, Στάση Καλλιφρονά
κάποτε, πριν την κατεδάφιση και την εγκατάσταση ενός κακάσχημου κτηρίου

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````



Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Τρίτη 9 Απριλίου 2024

«ΓΚΟΛΦΙ» Άννα Αναγνώστη--Στάικου , εφημερίδα "'Ρήξη" 2017






ΑΚΛΙΤΟΝ
«ΓΚΟΛΦΙ»
<Διονύσιος Σολωμός , Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
«Μνήσθητι, Κύριε - είναι κοντά· Μνήσθητι, Κύριε - εφάνη!»>
................
Η πολιορκία, σ αυτήν την δόλια χώρα πηγαινοέρχεται
Κάτι σαν τον άνεμο που κατά καιρούς χυμάει με κατεβασιά σε βουνά και πόλεις.
Κάτι σαν υποχρεωτική μοίρα .
Αντίτιμο στον τόπο που γέννησε επιστήμες, γνώση, όρισε τις αξίες, γεννώντας τον άνθρωπο από την αρχή.
Ηρθαν πάλι ....
Αλλωστε ποτέ δεν έφυγαν
Φτιάξαν καριέρες και δόξες στημένες, πατώντας την ελληνική ψυχή.
Ορμητικοί οι εχθροί.....
Πάντα ορμούσαν ως ένας φονικός σαρωτής.
Με καλοπιάσματα και φτιασίδια , με χάχανα στην αρχή και όρντινα άγρια στην πορεία.
ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ.
Τι κράτησε όρθια μέχρι σήμερα, αυτή την χώρα;;
Ο Νούς ο σφυρηλατημένος με αρετή, θαρρώ.
Νους στραμμένος ως φάρος στην ενατένιση του καλού του εξαίρετου,που υπάρχει μέσα στο Είναι των Ελλήνων.
Πάλι οι εχθροί.
Στρατολογώντας και αυτούς που αναφωνούσαμε «δικούς».
Το ιστορικό είναι περίπου αυτό, με λίγες λέξεις, τους τελευταίους αμέτρητους αιώνες.
Ορόσημο της νεώτερης ιστορίας μας η Εξοδος των Ελεύθερων Πολιορκημένων, στο Μεσολόγγι...
Τί ήταν αυτό που τους κρατούσε ελεύθερους και τη στιγμή ακόμη που έσμιγαν με τον θάνατο από το εχθρικό σπαθί;;
Ο Νούς με Αρετή στο ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ !
Το γκόλφι φορεμένο κατάστηθα και χιλιοφιλημένο σπαρταρά από πίστη ότι «μια μέρα η Λευτεριά θα είναι πάλι εδώ»
Οι γυναίκες -εκείνες οι γυναίκες- ποθούν για γκόλφι μια χούφτα χώμα να κρατούν, αγκαλιάζοντας κατάστηθα, τα βρέφη και με μάτια γεμάτα φλόγα-χωρίς τον ατιμωτικό τρόμο στου χάρου το σπαθί ορκίζονταν στην Ελευθερία...
Εάν τούτους τους σαρδανάπαλους καιρούς αναλογιστούμε ανάμεσά μας μια Γυναίκα Μεσολογγίτισα, Ελεύθερη Πολιορκημένη, ίσως ψηλαφίσουμε την τότε διαδρομή σε χρόνο σύγχρονο
Αναφωνεί ότι ο εχθρός, όλους μας έχει περικυκλώσει
......Αόμματοι σήμερα, γύρω δεν βλέπουν ή καμώνονται πως δεν βλέπουν.
«Μνησθητί μου Κύριε , είναι κοντά» η ελεύθερη πολιορκημένη με πνιχτή και σταθερή φωνή ψιθυρίζει.
Αδύνατον να κυματίσει η φωνή στα ηχητικά κύματα, λες και κάποιο χωνί ρούφηξε όλον τον αέρα της γης.
Απνοια στο έλασσον και στοιχειώδες σημείο.
«Μνησθητί μου , Κύριε, εφάνη»
Ο εχθρός περνά το ιερό κατώφλι. Βγάζει σπαθί και με χλεύη περισσή σκορπίζει την δική του στάχτη.
Η Μεσολογγίτισσα ήξερε και αισθανόταν ότι η στάχτη και ο κουρνιαχτός κι ο συφοριασμένος αλαλαγμός, αποτελούν τα υλικά του απεχθους φέρετρου του ίδιου του επιτιθέμενου άπληστου εχθρού.
Ο πεσών ελεύθερος από το άστοργο σπαθί, δεν χωρά σε ξύλινες κατασκευές.
Παραδίνεται στην Μνήμη νυν και αεί !
Σήμερα εάν ήταν αναμεσά μας υποθέτω ότι θα ξεκινούσε την Εξοδο πρώτη και μάλλον δίχως εξηγήσεις και περιττές εξομολογήσεις.
Δεν εξηγείται και δεν αναλύεται το ευδαίμον στοιχείο του Είναι.
Δεν θα μπορούσε επίσης να αναλωθεί σε θλιβερές συζητήσεις
Δεν θα ξοδευόταν σε απολογίες για την ουσία της ίδιας της λευτεριάς.
Πώς να αναλύσεις με λέξεις ότι η ελευθερία η ίδια, είναι το γκόλφι, μια χούφτα χώμα, ο Θεός, η αγάπη για τα παιδιά και ότι πατρίδα εδώ σε αυτά τα χώματα είναι οι συνεχείς αγώνες;;
Η απολογητική συζήτηση περιττεύει..
Ολο αυτό που ορίζει ως εσωτερικό ιερό την Μεσολογγίτισσα είναι μυστήριο , ιερό και ανεξήγητο
Με δυό λόγια Είναι όλος ο οπλικός εξοπλισμός
Καλή Επ-ανάσταση! Καλή Ανάσταση !

Αννα Αναγνώστη-Στάικου
Εφημερίδα "Ρηξη" 2017





Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2024

-----Τον ρυθμό του Κόσμου τον αναποδογύριζα-----Κωστής Παλαμάς



Άκλιτον, Άννα Στάικου-Αναγνώστη, Μάρτιος 2019
Εφημερίδα ΡΗΞΗ
-----Τον ρυθμό του Κόσμου τον αναποδογύριζα-----Κωστής Παλαμάς (ως αφορμή για το ακόλουθο κείμενο)

..................
"Βαθαίνοντας η Άνοιξη, τον νου μου κυριεύουν εκείνοι οι άνθρωποι που ορίζουν τον τρόπο τους από την ροή του φυσικού ρυθμού.
Αναφέρομαι σε όλους όσους, η σκοτοδίνη των πολλών παραμερίζει και κατά κάποιο τρόπο τους κάνει να φαίνονται σπάνιοι.
Κι όμως αυτοί υπάρχουν.
Ζουν αναμεσά μας, είναι γείτονες ή φίλοι, είναι διανοούμενοι ή αλιείς, καλλιτέχνες ή γεωργοί και χτίστες.
Τους αντιλαμβάνεται κάποιος από την σιωπηλή -άνευ θορύβου- περπατησιά
Από τον ανεπαίσθητο χαιρετισμό που μοιάζει μ ένα ποτήρι δροσερό νερό.
Εχουν κοινή αγωνία εάν, κάτι σε έναν άλλον άνθρωπο συμβεί κάτι κακό και ίσως φοβερό γεγονός.
Είναι αυτοί που δακρύζουν για τα πάθη του διπλανού δίχως την μεσολάβηση της μικρής αλλά άδικης κρυφής χαράς επειδή στους δικούς τους εαυτούς, δεν ξέσπασε η καταστροφή.
Θα έλεγε κάποιος, θρασύς ίσως, ότι διακατέχονται από την συμπόνια για τον άλλον επειδή στερούνται ικανοτήτων και δεξιοτήτων, που είναι εξοπλισμός των ισχυρών.
Κι όμως, το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει.
Ισχυρός αληθινός είναι αυτός που με αιτία λόγου ακολουθώντας τον δικό του εσωτερικό δρόμο, αρνείται να αδικήσει τον άλλον.
Αρνείται με πάθος ψυχής να το πράξει και γνωρίζει ότι ο ίδιος από την υλική του κατάσταση πολλές φορές χάνει.
Ψευτοϊσχυρός είναι ο δήθεν, λόγω θέσης ισχύος, που ασκείται στην σκοποβολή, χρησιμοποιώντας πεδία βολής αθώους και ανίσχυρους.
Καλπάζοντας ο εαρινός αέρας των Παθών Θεού και Ανθρώπων η άρνηση υψώνεται στον άνθρωπο με τρόπο τραγικό.
Σκαρφαλώνει ο άνθρωπος στον ίδιο του τον εαυτό.
Πορεία εν τω μέσω της εξέγερσης των αρωμάτων, των χρωμάτων, του γαλάζιου, εν είδει κλείστρου αναβοσβήνει την όραση και μπερδεύει το νου με διλήμματα.
Η ευθύνη και η απώλεια -ζεύγος λόγου- και η αδράνεια με την ανευθυνότητα ζευγάρι του παραλόγου.
Στρόβιλος εαρινός, παθών, θυσιών , εσωτερικής αναμέτρησης και σπουδαίων αποτελεσμάτων.
Η αιτία που ξέσπασε η Επανάσταση πριν 2 αιώνες με φλόγα και πάθος μεγάλο προέρχεται από τον ανεμοστρόβιλο των αντιθέτων και την τελική κατάληξη στο ανθρώπινο κοινό καλό.
Κατέληξε στην Ελευθερία κι ας διήρκεσε λίγο
Η φλογερή πορεία παρέμεινε αϊώνια παρακαταθήκη στις φλέβες της ελληνίδας ψυχής με αρχεία το Άϋλο.
Το ίδιο και η άγια Εξοδος στο Μεσολόγγι.
Με γνώση και λόγο .
Παράδοση στο απέθαντο ρηγματώδες στήθος του ανθρώπου με αιθέρα Πνοής εκ Θεού.
Εκεί που ακόμη και ο χάρος προτιμά να ταξιδεύει κρατώντας , λαούτο ή λύρα ή μια φλογέρα.
Παρατηρώντας σημερινούς παρόμοιους ανθρώπους, αυτούς που κατοικοεδρεύουν στα περάσματα κι ας νομίζεις ότι είναι ψεύτικοι και άλογοι, ιδιοτελείς και μικρόψυχοι , είναι που το νομίζεις επειδή όταν συναντάς έναν από αυτούς , τότε
κάνεις... ότι δεν τον βλέπεις
Αν το δεις και τον συναντήσεις ξέρεις ότι πρέπει να σκαρφαλώσεις στην δική σου ευθύνη.
Δύσκολο Αλλά μόνο έτσι τον ρυθμό του κόσμου αναποδογυρίζεις στρέφοντας τον στα δίκια.
-----------------------------

(ΣΗΜ με την εφημερίδα Ρηξη δεν συνεργάζομαι από το 2019 και εντεύθεν)



φωτό Δειλινό στην Κυψέλη πριν 3 χρόνια 





Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου



Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2024

Άκλιτον, Άννα Στάικου-Αναγνώστη, Μάρτιος 2019 Εφημερίδα ΡΗΞΗ






Άκλιτον, Άννα Στάικου-Αναγνώστη, Μάρτιος 2019
Εφημερίδα ΡΗΞΗ
-----Τον ρυθμό του Κόσμου τον αναποδογύριζα-----Κωστής
Παλαμάς (αφορμή για το κείμενο)

"Βαθαίνοντας η Άνοιξη, τον νου μου κυριεύουν εκείνοι οι άνθρωποι που ορίζουν τον τρόπο τους από την ροή του φυσικού ρυθμού.
Αναφέρομαι σε όλους όσους η σκοτοδίνη των πολλών παραμερίζει και κατά κάποιο τρόπο τους κάνει να φαίνονται σπάνιοι.
Κι όμως αυτοί υπάρχουν.
Ζουν αναμεσά μας, είναι γείτονες ή φίλοι, είναι διανοούμενοι ή αλιείς, καλλιτέχνες ή γεωργοί και χτίστες.
Τους αντιλαμβάνεται κάποιος από την σιωπηλή -άνευ θορύβου- περπατησιά
Από τον ανεπαίσθητο χαιρετισμό που μοιάζει μ ένα ποτήρι δροσερό νερό.
Εχουν κοινή αγωνία εάν κάτι σε έναν άλλον άνθρωπο συμβεί κάτι κακό και ίσως φοβερό γεγονός.
Είναι αυτοί που δακρύζουν για τα πάθη του διπλανού δίχως την μεσολάβηση της μικρής αλλά άδικης κρυφής χαράς επειδή στους δικούς τους εαυτούς, δεν ξέσπασε η καταστροφή.
Θα έλεγε κάποιος, θρασύς ίσως, ότι διακατέχονται από την συμπόνια για τον άλλον επειδή στερούνται ικανοτήτων και δεξιοτήτων που είναι εξοπλισμός των ισχυρών.
Κι όμως το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει.
Ισχυρός αληθινός είναι αυτός που με αιτία λόγου ακολουθώντας τον δικό του εσωτερικό δρόμο, αρνείται να αδικήσει τον άλλον.
Αρνείται με πάθος ψυχής να το πράξει και γνωρίζει ότι ο ίδιος από την υλική του κατάσταση πολλές φορές χάνει.
Ψευτοϊσχυρός είναι ο δήθεν, λόγω θέσης ισχυρός, που ασκείται στην σκοποβολή, χρησιμοποιώντας πεδία βολής αθώους και ανίσχυρους.
Καλπάζοντας ο εαρινός αέρας των Παθών Θεού και Ανθρώπων η άρνηση υψώνεται στον άνθρωπο με τρόπο τραγικό.
Θαρρείς και σκαρφαλώνει ο άνθρωπος στον ίδιο του τον εαυτό.
Πορεία εν τω μέσω της εξέγερσης των αρωμάτων, των χρωμάτων, του γαλάζιου που εν είδει κλείστρου αναβοσβήνει την όραση και μπερδεύει το νου με διλήμματα.
Η ευθύνη και η απώλεια -ζεύγος λόγου- και η αδράνεια με την ανευθυνότητα ζευγάρι του παραλόγου.
Στρόβιλος εαρινός, παθών, θυσιών , εσωτερικής αναμέτρησης και σπουδαίων αποτελεσμάτων.
Η αιτία που ξέσπασε η Επανάσταση πριν 2 αιώνες με φλόγα και πάθος μεγάλο προέρχεται από τον ανεμοστρόβιλο των αντιθέτων και την τελική κατάληξη στο ανθρώπινο κοινό καλό.
Το ίδιο και η άγια Εξοδος στο Μεσολόγγι.
Με γνώση και λόγο .
Παράδοση στο απέθαντο του ανθρώπου ρηγματώδες στήθος.
Εκεί που ακόμη και ο χάρος προτιμά να ταξιδεύει κρατώντας , λαούτο ή λύρα ή μια φλογέρα.
Παρατηρώντας σημερινούς παρόμοιους ανθρώπους, αυτούς που κατοικοεδρεύουν στα περάσματα κι ας νομίζεις ότι είναι ψεύτικοι και άλογοι, ιδιοτελείς και μικρόψυχοι , είναι που το νομίζεις επειδή όταν συναντάς έναν από αυτούς , τότε
κάνεις ότι δεν τον βλέπεις
Αν το δεις και τον συναντήσεις ξέρεις ότι πρέπει να σκαρφαλώσεις στην δική σου ευθύνη.
Δύσκολο... Αλλά μόνο έτσι τον ρυθμό του κόσμου αναποδογυρίζεις στρέφοντας τον στα δίκια.
************************************************
φωτό
Γαλλικό Ινστιτούτο Πατησίων, Στάση Καλλιφρονά
κάποτε, πριν την κατεδάφιση και την εγκατάσταση ενός κακάσχημου κτηρίου
***********************************************






Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2023

Αννα Αναγνώστη--Στάικου Τίτλος : «Εσύ ποιός είσαι;; Εγώ δεν είμαι» ---Νίκος Καρούζος 2019









Στην εφημερίδα ΡΗΞΗ που κυκλοφορεί σήμερα
ΑΚΛΙΤΟΝ
Αννα Αναγνώστη--Στάικου
Τίτλος : «Εσύ ποιός είσαι;; Εγώ δεν είμαι» ---Νίκος Καρούζος
Ο Φώτης ένας γκρεμισμένος άνθρωπος
Μιλά απλά και κατανοητά . Καταμετρά την γκρεμίλα σπιθαμή την σπιθαμή και βρίσκει και στην κατρακύλα μικρές κρυμμένες ομορφάδες.
«Σήμερα οι ανθρώποι αλλάξανε, προχτές φώναξα με το όνομά του, κάποιον που τον νόμισα φίλο παλιό και του τράβηξα λίγο το μανίκι-την πλάτη του έβλεπα-
Και άρχισε να φωνάζει και να λέει πως θα φωνάξει την αστυνομία και τέτοια.
Τάχασα, έφυγα τρέχοντας , αυτός ψαχνόταν μην και τον έκλεψα και εγώ αφού απομακρύνθηκα έχωσα το κεφάλι σ ένα τοίχο και με πήραν για τα καλά τα κλάματα
Τά βαλα με τον εαυτό μου. 55χρόνων μαντράχαλος και να κάνει σαν κοπέλι
Τέλος του μήνα πήγα στην τράπεζα να δω τι είχε περισέψει από τις παλιές οικονομίες
Ο ταμίας με ήξερε και επόμενα με κατανοούσε
Εχεις 10 ευρόπουλα
Φέρτα , του λέω και τράβα «μεδέν» στο πηλίκο Αλλωστε μηδεν -μηδέν=μηδέν
Με το θησαυρό 10 ολόκληρων ευρώ στο λόγο μου δεν ήξερα πού να πρωτοξοδέψω
Ξεκίνησα από τον ΟΑΕΔ, όλα αρνητικά, πέρασα από δυό φίλους, άρνηση , άλλωστε μπαίναν μέσα , μικρά μηχανουργεία είχαν, στο τέλος πλησίασα τον δρόμο της Λένας που αγάπησα πιο πολύ από όποιον άλλο άνθρωπο στη γη
Της καθάρισα μια μέρα κάποιου Γενάρη ένα πορτοκάλι -κοιμόταν ακόμη-έφτιαξα σχέδια με τις φλούδες σα να ταν παγωμένη λίμνη αλλά λουσμένη με χρυσαφί, κρέμασα χαρτάκια με όρκους αγάπης κι έφυγα
Επί ένα χρόνο με συντηρούσε το Λενάκι.
Για πάρτη μου έκανε υπερωρίες
Είχε χάσει κιλά και τελευταία ήταν αμίλητη και λυπημένη
Εφυγα Θα επέστρεφα εύρωστος οικονομικά
Θα την έπαιρνα αγκαλιά και θα σχεδιάζαμε ταξίδι στις Άλπεις ή στην Τοσκάνη ή όπου αλλού Μπορεί και στην Σκωτία Ενας φίλος είχε περιγράψει με λεπτομέρειες την Σκωτία Την είχα φανταστεί για τα καλά .
Ειχαν περάσει 4 ολόκληρα γ@@@@@@ @ χρόνια
Δουλειές του ποδαριού και ίσα που έφτανε για να κρατώ ένα τρύπιο δώμα σε ταράτσα στα Πατήσια
Τελευταία βγήκα από τα βάσανα . Αρχισα το διάβασμα .Πέρασαν από τα μάτια μου μεγάλες μούρες . Ολοι τους μέσα σε δυστυχήματα και οι συγγραφείς και οι ήρωες. Αυτό είναι , αναφώνησα Οι δικοί μου άνθρωποι είναι αυτοί Βρήκα γλυκειά παρηγοριά Αν ζωντάνευαν θα ήμουν πλήρης και κομπλέ Αλλά το μείον ήταν ότι όλοι αυτοί μόνο,μέσα στο μυαλό ήταν ζωντανοί
Μέσα από όλο αυτό κάτι οι ποιητές κάτι ο Παπαδιαμάντης που με ευχαριστούσε (χωρίς να τον κατανοώ πολλές φορές) κάτι ο Σολωμός και οι πολιορκημένοι ξαναλάτρεψα την πατρίδα απ την αρχή.
Εβλεπα θάλασσα και αναπολούσα
Μέρες του Οκτώβρη Πλησιάζε η εθνική γιορτή Ο συγχωρεμένος πατέρας μου είχε πολεμήσει στην Αλβανία , στα βουνά, μετά ΕΑΜίτης μάχιμος κατά των Γερμανών.Γέμιζα περηφάνια γι αυτό το παρελθόν
Πως μου ρθε αυτό το μήνα και γυάλισα με μπογιά τα παπούτσια μου
Χτενίστηκα , καλοξυρίστηκα και τράβηξα για το επιτελείο στρατού
Ηθελα να ρωτήσω εάν χρειάζονταν τεχνικό για καμιά δουλειά
Εθελοντής να γινόμουν
Να λεγα στο Λενάκι ωραίες ιστορίες τα πρώτα βράδια μας
Φτάνω στην Πύλη Εβρεχε με το κανάτι
Ουτε ένας δεν κυκλοφορούσε
Βγάζω το σακάκι μου το φορώ σαν μικρό αντίσκηνο στο κεφάλι
Φρουρός από πάνω μες την ομίχλη στη σκοπιά ,με θωρεί
«Αλτ τις εί;;»
Τι να πω;; Να πω είμαι ο φώτης ;;Ηρθα να προσφέρω δουλειά;;
Όμως εγώ ήμουν ήδη αλλού
Λευτερωμένος απ την μαύρη σκλαβιά
Εγώ ήμουν απροσδιόριστος και τον ρωτώ κοιτώντας τον στα μάτια
«εσύ κοπέλι μου ποιος είσαι γιατί εγώ δεν είμαι»
(ο σκοπός δεν κατάλαβε και του άνοιξε
Ο Φώτης μες στα νερά περπάτησε μέχρι τα γραφεία
Τον πήραν στην δουλειά
Κηπουρός έγινε
Εγραφε γράμματα κάθε μέρα στο Λενάκι περιγράφοντας τα νεα του δικού του μετώπου,και τ ανοίγαν μαζί στο δείπνο τα γλυκά βράδια)
Ερρωσθε !
(έχει γραφτεί με αφορμή την επέτειο την 28η Οκτωβρίου)
Φωτό Αλας εν τω μέσω της διαδρομής
petros kotzabasis street-photography







Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2023

απόσπασμα 2018












μικρό απόσπασμα από την Άννα Αναγνώστη --Στάικου στην εφημ ΡΗΞΗ του Οκτωβρίου 2018
---"Όναρ ημερόφαντο"-----
"....Οι άνθρωποι δε μπορεί , παρά να κοιταχτούν, να λυγίσουν, να ονειρευτούν.
Εκείνη τη νύχτα , η Αστρινιά για λόγους ανεξήγητους περίμενε τα όνειρα να φανούν
Ενας κόκκος σκόνης από βράχο στα ψηλά ακούστηκε σήμαντρο.
Ρίγησε η φύση.
Η Αστρινιά όρμησε ξημερώματα στα δύσβατα και απότομα μονοπάτια.
Ο αχός της πάχνης την τύλιξε..."






Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2023

Αννα Αναγνώστη-Στάικου (απόσπασμα από το κείμενο "έξοδος" για την εφημερίδα "η Ρήξη" Οκτώβριος 2016)










"στο τέλος μένουμε αναμεταξύ μας
εμείς παρέα με τα εσωτερικά μας
και ποιά η σημασία να το διατυπώσει κανείς;;;
η ένδοξη χάραξη του υπάρχειν αδιοράτως
η υπέροχη πλάνη της δρασκελιάς προς τον άλλον που δεν συναντάς
και όμως κατάφωτος ,σπεύδεις και συναντάς
ανεπαισθήτως..."

Αννα Αναγνώστη-Στάικου (απόσπασμα από το κείμενο "έξοδος" για την εφημερίδα "η Ρήξη" Οκτώβριος 2016)







Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Τρίτη 25 Ιουλίου 2023

Ο ΜΗΝΑΣ (κείμενο δημοσιευμένο σε εφημερίδα το 2016)






Ο ΜΗΝΑΣ (κείμενο δημοσιευμένο σε εφημερίδα το 2016)
(αφορά τις πυρκαϊές , και ίσως κάποιους τους ενδιαφέρει)
«Ύστερ’ απ’ τα άνθη έζησα/
μονάχος εγώ με τη μέλισσα/
Ιωάννης των ακρίδων»
Ν. Καρούζος
Ο ΜΗΝΑΣ
Τελευταία φορά που συνάντησα τον φίλο μου Μηνά, ήταν πρόπερσι την Άνοιξη.Ο Μηνάς, λίγο πριν βγεί στη σύνταξη, υπέστη πλήγμα βαρύ και φοβερό στο βιός του.Του είχε συμβεί άλλη μια φορά στα νιάτα του.. Αλλά αυτή τη φορά το τραύμα ήταν βαθύ, γιατί από χέρι αδελφικό είχε προκληθεί. Μη έχοντας πόρους και τρόπους από τύχη ανέλπιστη ,άρχισε να μελετά τη ζωή των μελισσών.
Αιτία ήταν η ξαφνική προσγείωση στο ψηλό κλαδί της μουριάς-έξω από το πορτί του αυτοσχέδιου πλυσταριού - ενός ορφανού απελήματος μελισσών.
Το απέλημα σφιχταγκαλιασμένο προστάτευε στο κέντρο την τυχερή βασίλισσα, ενώ μερικές φιλότιμες εργάτριες αναζητούσαν-εν τω μεταξύ- μια φυσική κυψέλη.
Όλα αυτά στο καλυβάκι που ήταν η πρόσφατη καταφυγή του Μηνά, σε βουνοκορφή, πράσινη με θησαυρούς της φύσης και της γης.
Αφού μελέτησε για τα καλά το είδος και τη συμπεριφορά των αγαθών εντόμων, κατέβηκε στην πόλη και προμηθεύτηκε την πρώτη του κυψέλη και τελάρα από κερύθρα, μαζί με τον καπνό για την ακίνδυνη ζάλη.
Το τσαμπί εγκαταστάθηκε στο ασφαλές ξύλινο σπιτάκι.
Από τότε, ο Μηνάς—για να μη σας τα πολυλογώ—έγινε ειδικός και μάλιστα πολύ καλός.
Οι κυψέλες έγιναν μια εικοσάδα και ο φίλος μου ένας ικανός και φίνος παραγωγός μελιού.
Η γαλήνη επέστρεψε στα σωθικά του.
Θα’ταν τότε 75 χρονών.
Η φροντίδα και η λεπτολόγιση της διαδικασίας του τρόπου του αποτελούν μία επιτομή ολόκληρη της ανθρώπινης ευαισθησίας.
Μια άλλη φορά ίσως τα διηγηθώ με πολλή προσπάθεια όμως, για να μπορέσω να περιγράψω τους χρωματισμούς της ψυχής του φίλου μου.
Τότε ίσως καταλάβετε τι εστί Μηνάς.
Εκείνη τη χαρμόσυνη εποχή, κάποια στιγμή, κατέβηκε στην πόλη κι ταχυδρόμησε ένα γράμμα στο μοναχοπαίδι του που είχε χρόνια ξενιτευτεί.
Του γραψε τα καλά νέα.
Να ρθούν με τον 12χρονο εγγονό τον Μηνά.
Ισως έχει μέλλον και προκοπή ο πρόσφατος κάματος …
Το κακό όταν ορμά ,είναι σαν μανιακός που σε κυνηγά.Αυτό συνέβη στο φίλο μου Μηνά.
Μια ήσυχη καλοκαιρινή νυχτιά , με τα άστρα να χαζολογάνε στο νταβάνι, την ώρα που ακουγόταν ο κούκος και το τριζόνι, από πολλές μεριές ξεπήδησαν φλόγες γιγάντιες με πύρινες φονικές γλώσσες.
Η καυτή μανία με χοροπηδητά έκοβε χιλιόμετρα αφήνοντας στο πέρασμά της νεκρούς και σκοτωμένους της φύσης τη σπορά.
Ο Μηνάς όρθιος και μονάχος μέσα στη μαύρη νύχτα –κόλαση παρακολουθούσε με μάτια, κάρβουνο, για άλλη μια φορά την άδικη θανή του κόπου του.
Τ’ αυτιά του, τρυπούσαν, τα τσιρίγματα από τα λεπτά διάφανα καψαλισμένα φτεράκια και θαρρείς και τον σφυροκοπούσαν ουρλιαχτά.
Μερικά δευτερόλεπτα τoν χώριζαν από το σάλτο στη φωτιά δίπλα στις κυψέλες του, όταν ένα μεγάλο τσίμπημα στην κορφή του κεφαλιού του, τον κράτησε από τον τελικό πήδο ,λες και τον τράβηξε η μελισσούλα από το μανίκι.
Το δάκτυλο του Μηνά την ακούμπησε, περίπου γνώρισε ποια από όλες ήταν, τη χάιδεψε και με όλη του την ορμή τράβηξε με δύναμη στο απέναντι ρουμάνι που έδινε μάχη σωτηρίας εκ του συστάδην.
Η γρηγοράδα του Μηνά τους έσωσε.
Κατέφυγαν στη αδελφή βουνοκορφή που ήταν παντελώς καραφλή.
Η μέλισσα στρογγυλοκάθισε όταν κατάκατσαν και μάλλον μισολιπόθυμη αποκοιμήθηκε.
Πήρε η αυγή με χρώμα μουντό και πένθιμο.
Στο τοπίο παρέμειναν ο Μηνάς/τα καρβουνιασμένα κουφάρια/και η μέλισσα.
Το βλέμμα τους μνημόνευσε την νεκρή ομορφιά.
Αργότερα-μετά από πολύ καιρό- συναντώντας τον Μηνά, μου ήταν αδύνατο να βγώ στην δική του απέραντη θέα.
Στη θέα που βύζαινε ο ίδιος για να χει γλυκό σάλιο, να ζήσει το μελισσάκι, τη θέα που πότιζε με δέος για να φυτρώσει στο χιονιά το ενδημικό ανθάκι, να τρυγήσει η μέλισσα, να παραφυλάει ο Μηνάς μη του πεθάνει, να φιάξει κουτί απ τα καβουρντισμένα πλευρά των δέντρων.
Να φιάξει ένα καψαλισμένο απ τη αρχή καλυβάκι με θέα στα μακρινά πελάγη…
Την τελευταία Άνοιξη που ιδωθήκαμε ψηλάφησα με τα μάτια μου ένα ασκεπές ανθρώπινο Μνημείο.
Ολόκληρη επιτομή του θείου.
Αυτός .Ο Μηνάς. Ο φίλος μου.
Χειμώνας 2016
«Άκλιτον»
από Άννα Αναγνώστη- Σταίκου, Εφημερίδα "ΡΗΞΗ"
_______________________________________________________
φωτογραφία Katia Chausheva
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο, δέντρο και εξωτερικοί χώροι

Όλες οι αντιδράσεις












Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

ΚΥΝΙΚΑ ΚΑΥΜΑΤΑ ---ΑΛΦΑ

4//7//2026 Εξαρτύσεις της τεράστιας Πνευματικής Μάχης Πόσο άνθρωπος ? Και γιατί άνθρωπος ? Και ποιός είσαι;; Και γιατί είσαι? Ω!! Το ακατάβλ...