Νοσταλγώ τις βαρκούλες, πάντα και διαρκώς......
της Αννας Στάικου
Το ξύλο τους με άρωμα από τη μουράβια,το κουπί με το σκοίνινο άρωμα βουτηγμένο σε φυκάδα,το αλάτι να αναδύεται από όλες τις κρυφές και φανερές κόχες,το τεντόπανο να κρέμεται σα λάβαρο παράδοσης ολικής, στο ανελέητο φως..............
Η θάλασσα,να απλώνεται αγκαλιά με το σκαρί και συ να κάνεις τον τιμονιέρη του παντός.......
Ας αφήσουμε τις πετονιές με τα κρυφά μυστικά τους.......
Βαρκούλες......Σα τα δάκρυα δροσιάς στα ολοκαυτώματα τ ανθρώπου...........
ΠΗΓΗ: Anna Staikou
Πηγή: ΑΣτάικου
Ανάρτηση: ΑΣτάικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου