ΜΑΡΙΛΕΝΑ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Είναι που ονειρεύτηκα ότι σ έφερε η θάλασσα

θάλπος και ζέστη ανήμερα τ Άγιου Σπυρίδωνα
σε κράτησα νιογέννητο να σου δείξω την θάλασσα
και πότε γινόμουν γαλανή και εσύ γλαράκι
πότε εγώ το θαλασσοπούλι κι εσύ γαλήνη απλωμένη στα πελάγη

βραδάκι είχε προλάβει η αγάπη θριαμβευτικά, να λογχίσει ουρανούς, χαράδρες και φαράγγια
τον ίσκιο της φοβήθηκα μη τυχόν
σε αναγκάσει - η αγάπη- ζευγά από πολύ βάρος στα χωράφια  της
με άροτρο βαρύ σε σύρει

κοιτάξαμε τα άστρα

θυμηθήκαμε οτι ένα μωρό γεννιέται μαζί μ ενα άστρο την ίδια στιγμή με την ίδια τρυφερότητα
το άστερι έχει μάνα του σύμπαντος την αρμονία

Νάτο...το λαμπερό αστέρι το νιογέννητο το βλέπεις;;

Αυτό θα ναι το φως το ολόχρυσο που θα φωτίζει πάντα
την σκιά της απέραντης δικής μου αγάπης
--------------δροσιά μας τύλιξε

η πρώτη στιγμή η δική σου ξεκίνησε

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου