Βύρων Λεοντάρης
Τίποτα δεν γυρεύω να σωθεί
Κι ούτε είναι σωτηρία η τέχνη.
Να ζήσουμε χωρίς φτιασίδια δίχως εκμαγεία
Να ζήσουμε να ζήσουμε
- η τέχνη μαρτυράει μόνο γι’αυτό που πια σχεδόν έχει πεθάνει
είναι και η ίδια ένα ψυχομαχητό.
ζήσαμε για πολύν καιρό μαζί – μετά χαθήκαμε
θόλωσε ή αίσθηση του κόσμου, μας χώρισαν
ξενιτεμοί, εξορίες, φυλακές,
και τ’άλλα βάσανα της σάρκας και του νου…
Τώρα κάθομαι εδώ μονάχη, καταπίνοντας το κατακάθι της
φωνής μου
καμιά φορά ένα αίσθημα παράξενο με πνίγει
σαν κάτι μέσα μου να καίγεται –
όμως κι αυτό για λίγο μόνο, έπειτα περνάει.
- Εσύ μονάχα μίλα μου για το αύριο
δεν θέλω πια ν’ακούω γριές μάντισσες
πες μου, αν θα βγούμε περίπατο,
πως δε θα πέσει επάνω μας αιμόφυρτο τ’απόγεμα
πές μου για την μελλοντική μορφή του σώματός μου
πές μου πως δε θα γίνω λήκυθος…
Πηγή: ΑΣτάικου
Ανάρτηση: ΑΣτάικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου