ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Επιστρέφεις  βροχή νυχτερινή

Πνίγονται τα όνειρά μου

Θα μπορούσες να γελάς την ώρα του αποχωρισμού

Το γέλιο, κλωστή μεταξωτή στον χρόνο

Θα μπορούσες να φύγεις σαν φτερό από το λοφίο  ενός ατίθασου κότσυφα

 αθόρυβο ανεπαίσθητο χάδι με το χνούδι στο δεξί ρουθούνι

Θ ανάσαινα   την στιγμή  που το αυτί σου τριβόταν στο δικό μου πηγούνι

Ίσως άθελα άφηνες να πέσει  ένα μαντήλι, απ αυτά που φορούσες στο λιοπύρι

Και τα δρόσιζες  στην νυχτερινή πλύση

Στην βρύση κάτω από το υπόστεγο της αυλής

Αν το άφηνες θα το φιλούσα να ξεχάσω   την  βουβαμάρα γεμάτη θάνατο

Από τις σόλες σου  στην σκάλα

Διάλεξες να επιστρέφεις σαν το πνιγμένο χιόνι στην πόλη

Αγρύπνια με ζώνει

Καύκαλο χελώνας το στήθος μου να χωρέσει αιώνες παγωμένης καρδιάς

Τσίγκος το κεφάλι μου να στάξουν οι βροχές του κόλπου της Βεγγάλης

Και να σε περιμένω και να μη σε αναζητώ

 Απνοια και ασφυξία στους χώρους και χρόνους της γης

Επιστρέφεις σα βροχή και βροχή δεν είσαι

Ερχεσαι σα χρόνος κι εγώ περιμένω την Ανοιξη

Με στάλα από τον κάλυκα της ορτανσίας φιλώ την δική σου επιστροφή

Η αγάπη με τυλίγει και πάλι βάφονται τα τοπία απ την αρχή

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου