Ο ΥΠΝΟΣ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΚΟΝΗΣ

Ο ΥΠΝΟΣ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΚΟΝΗΣ -

Μπορείς να μου πεις το υ το ποτηράκι πώς να το στείλω , με e-mail, με courier, με sms; Δεν είναι εύθραυστο; Δεν κινδυνεύει;

Άντε και το κάνω γιώτα. Δεν θέλει όμως και το γιώτα τους ρόζους του; Δεν θέλει τα νερά του, τις γωνίες του, τις κούρμπες του, τις στροφές του, τις καμάρες του, το καμάρι του, το κάψιμό του; Έτσι; Μόνο μια κάθετη γραμμή; Τέτοια ανευθυνότητα; Που είναι ο κόπος, ο χρόνος, η ρυτίδα, η γομολάστιχα,το λάθος, η διόρθωση, η εκατό φορές τιμωρία του;

Το υ το ποτηράκι θέλω να σου στείλω γεμάτο. Με το χεράκι του. Να το κρατάς. Με το πιαστράκι, με το νάζι του. Να ξεχειλίζει. Να στάζει γράμματα, σπουδάματα του Θεού τα πράματα και τα μεροκάματα........

Θέλω όταν το ανοίξεις να σε πάρει και να σε σηκώσει. Να δεις , να με δεις, να σε πιάσω να με πιάσεις, να με μυρίσεις, να σε γνωρίσω να με γνωρίσεις.

Από μικρό παιδί το φυσάω και δεν κρυώνει αυτό το γυαλί, αυτή την αλφάβητο. Είναι το χέρι μου, το πρόσωπό μου, ο χαρακτήρας μου. Ευανάγνωστος, δυσανάγνωστος, λοξός, ίσιος, αργός, γρήγορος, αιχμηρός, στρογγυλός, βατός, άβατος. Είναι η αναποδιά μου, η ζαβολιά μου, το χρώμα μου, το γέλιο μου τα ορνιθοσκαλίσματά μου. Είναι ανορθογραφία μου, η φωτογραφία μου.

Ωραία. Ωραία και καλά και τα καινούργια και η τεχνολογία δε λέω. Μαζί σου. Εύκολα και γρήγορα. Όμως το Άλφα μας το οικογενειακό, το Γάμα με το καπελάκι το δικό μας, τον ίσκιο μας, το οικόσημό μας, στον Καιάδα; Δεν είναι κρίμα;

-Γράψε μου με το χέρι σου, στείλε μου ένα γράμμα σε παρακαλώ, απάντησέ μου με τη φωνή σου.

Eugene Delacroix φωτό

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου