ΜΕΝΤΑ

Την μέντα θυμάμαι
μαζί και σένα

Τριγύρω ποτάμια θολά,
ορμητικά πνίγονταν τα φρύγανα 

Ο σκύλος τρελάθηκε
Αρχιζε να κυλιέται

Την μέντα , δοξάρι και πανί

Έδεσες κόμπο στο ζωνάρι το φουστάνι μου

 Ετοιμοθάνατο και μουσκεμένο κλαδί

παραμιλητό βροχής

και εσύ να επιμένεις 

Την χούφτα σου θυμάμαι

 

Την παλάμη
ευωδιά μέντας τα δάκτυλα

Εσένα θυμάμαι
Το κακό πότε έγινε τί συνέβη;

ποιά συμφορά μας βρήκε.... θύμησέ μου

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου