Το Δωμάτιο

Το Δωμάτιο

Κουβάλησα τους τοίχους μου στο κύμα

 στο Αιγαίο

Τόβαψα μπλε και για μπορντούρα πράσινο

Λίγο καφέ της εληάς στο περβάζι

τα μάτια σου κοιτούσα

Ακούμπησα την στάμνα της μάνας μου

Αυτή που είχε μια μέρα στο πηγάδι σπάσει

Την βρήκα , την ανάστησα

Την γιόμισα  νεράκι

Αλμύρα άφριζε από τους πόρους της από την γη καμωμένους

κάθε πρωί εγώ κι ο κότσυφας  γλύφαμε κι οι δυό  μαζί τ αλάτι

Ανέμη έριξα

Το καράβι τράξηξα

Αυτό με τα ιστία , την μάινα μεγάλη

Εσυ, Καπετάνιος

Εγώ, αυτή που  χαιρετούσε

Άλλοτε σε  αποχαιρετούσε

Πολλές φορές χωνόταν στο δικό σου κρεβάτι

για να σου πεί το μυστικό

αυτό, με το αλάτι

Πέρασε με όλα τούτα τα καμώματα

το βαπόρι

Δεν είχα προλάβει να το βάλω ζωγραφιά στο κάδρο

Γύρισαν οι τοίχοι μου μονάχοι στην πόλη

Δεν έμενε παρά να γίνω εγώ

το δικό σου καράβι



.............................................................


φωτό Albert Marquet (1875 - 1947) Window at La Goulette, 1926





Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου