Βασίλης Ιθακήσιος, ο ζωγράφος που λάτρεψε την φύση

Βασίλης Ιθακήσιος, ο ζωγράφος που λάτρεψε την φύση

Βασίλης Ιθακήσιος, ο άνθρωπος που επί είκοσι χρόνια έζησε συντροφιά με τους Θεούς του Ολύμπου, ο καλλιτέχνης που για να γευθεί το μεγαλείο του βουνού των Μύθων και να το δώσει με τα χρώματά του, εγκατέλειψε τους ανθρώπους και σκαρφάλωσε σε μια απρόσιτη σπηλιά του Ολύμπου, την οποία και χρησιμοποίησε για σπίτι και εργαστήρι του επί δυο δεκαετίες.

“Η Τέχνη είναι υψηλό λειτούργημα και μύησις και ποιητική εκμυστήρευσις, εκφραζομένη δια του σχεδίου και του χρώματος. Εις τα τοπία μου προσπαθώ να δώσω τον ελληνικό τους χαρακτήρα και την υποβλητική ατμόσφαιρα, που αποτελεί την ψυχικήν των έκφραση και την αναπνοή των. Το ελληνικό τοπίο είναι μοναδικό εις γλυκύτητα τόνων και εις ιδιότυπον θέλγητρον.

Συνεπώς ο ζωγράφος θα πρέπει να το περιγράψει εις την ιδανική του μορφήν και εις την πιο ευτυχισμένη στιγμή της προβολής του. Εάν δεν συλλάβη τον κραδασμό και το νόημά του, τότε θα το ιστορήσει τυπικά και το έργον θα είναι έγχρωμος φωτογραφία.

Γεννήθηκε στο Ακρωτήρι της Μυτιλήνης στις 26 Φεβρουαρίου του 1877. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Γεωργανάς. Ο πατέρας του καταγόταν από την Ιθάκη, παντρεύτηκε όμως στην Μυτιλήνη και εγκαταστάθηκε εκεί μόνιμα όπου και ασκούσε το επάγγελμα του ναυπηγού, έφτιαχνε δηλαδή βάρκες, τις έφτιαχνε όμως με μεράκι και καλαισθησία και όπως λέει αργότερα ο ζωγράφος από τον πατέρα του κληρονόμησε την καλλιτεχνική ευαισθησία ενώ από την μητέρα του την ισχυρή του θέληση.

Μοιάζω με τους παλιούς γιατρούς που κάποτε γιάτρευαν όλες τις αρρώστιες. Ζωγράφισα οτιδήποτε. Μου ήταν αρκετό που ζωγράφιζα. Γιατί αγάπησα την ζωγραφική από μικρό παιδί, εκεί στην Μυτιλήνη που γεννήθηκα. Ήταν εκεί, τότε, κάποιος αγιογράφος. Πολυχρόνη τον έλεγαν. Κοντά του έμεινα 6 χρόνια. Οι δικοί μου, οι γονείς μου και οι 6 αδελφές μου, όλος ο κόσμος δεν μπορούσαν να με καταλάβουν.

Ήρθα στην Αθήνα, μπήκα με διαγωνισμούς στην 5η τάξη του Πολυτεχνείου (Σχολή Καλών Τεχνών) Όταν τέλειωσα το Πολυτεχνείο πήγα στην Αμβέρσα. Στην φλαμανδική Σχολή. Σπούδασα εκεί με τα λεφτά που κέρδισα, αναλαμβάνοντας την αγιογράφηση μιας ελληνικής εκκλησίας. Γύρισα στη Μυτιλήνη. Έμεινα κάπου δυο χρόνια. Δεν με σήκωνε ο τόπος. Στα 1902 έφυγα και πήγα στη Σμύρνη. Έμεινα 20 ολόκληρα χρόνια, ως την καταστροφή…

– Ποιά είναι η πιο ζωντανή σας ανάμνηση από την Σμύρνη;

– Η ίδια η Σμύρνη και η καταστροφή της. Κι ο θάνατος του Μητροπολίτη της, του Χρυσοστόμου. Ήταν φίλος μου. Του είχα κάνει την προσωπογραφία του. Και μόλις τελείωσε, λίγες μέρες μετά τον θανάτωσαν…

ΠΗΓΗ : Δασαρχείο

Μπροστά στη σπηλιά του ζωγράφου του Ολύμπου Βασ. Ιθακήσιου, «Άσυλο μουσών». Φωτ. Ηλίας Νικόπουλος, Φεβρ. 1952

γελώντας στο Γηροκομείο
"μιά παραστρατημένη Μούσα,που μου έστειλαν οι Θεοί.
γι αυτό όπως βλέπεις , κρατά αυτή την έντιμη απόστασι..."

Στο Γηροκομείο, ζωγραφίζοντας το πορτρέτο της μητέρας του.

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου