Μόνο στη σπάνια περίπτωση που ο καιρός γυρίσει σε νοτιά μπορεί να βραχείς, αλλά και πάλι τα τεράστια πεύκα στην είσοδο της σπηλιάς κόβουν αέρα και βροχή ολοκληρώνοντας αυτό το απίστευτο φυσικό καταφύγιο. Λένε ότι όταν ο ζωγράφος Βασίλης Ιθακήσιος πρωτοείδε τη σπηλιά, το Μάρτιο του 1928, επιστρέφοντας από ανάβαση στην κορυφή του Ολύμπου μαζί με τον Χρήστο Κάκκαλο, την ονόμασε «σπήλαιο των Μουσών» και πήρε επί τόπου την απόφαση να εγκατασταθεί εκεί. Σήμερα την ξέρουν όλοι ως «σπηλιά του Ιθακήσιου» ως φόρο τιμής στον άνθρωπο που πέρασε εκεί είκοσι δύο χρόνια της ζωής του ζωγραφίζοντας τα τοπία του θρυλικού βουνού. Ακόμα και σήμερα, ογδόντα επτά χρόνια μετά, αχνοφαίνονται ζωγραφισμένα τα ονόματα των Μουσών στα μαυρισμένα απ’ τον καπνό τοιχώματα της σπηλιάς, θυμίζοντας το ζωγράφο-ερημίτη που έμενε κάποτε εκεί.
Πηγή: ΑΣτάικου
Ανάρτηση: ΑΣτάικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου