Θα ρθει η ώρα, όπου ενας Πατέρας σύγχρονος,
τούτων των καιρών, θα αρνηθεί στα καταβαθά του τα ψευτοζητιανόχαρτα,
θα πάει ένα καρβέλι σκέτο στο οικογενειάκο τραπέζι, και θα πει
"Η φτώχεια μας, γλύφει τα πιάτα
γραπώνει τον καρπό του χεριού μου
χώνεται σα φίδι στον κόρφο
μου βγάζει το μάτι"
Άλαλος παραδίνει το σώμα και καρδιά στο τραπέζι των παιδιών του
Φυσά ο βοριάς από τα δικά του σωθικά
Στρατοί αγίων σέρνουν τον δράκο στην κορφή
Λευκό σεντόνι υφασμένο από την μάνα του
πλυμένο με τα μάτια της γυναίκας του
φιλημένο από τα μικρά παιδιά του
σπέρνει στο καταράχι τη νεα σπορά
Μπορείς ένας πατέρος τέτοιος να μην φανεί
Αλλά θα πλέκει για πάντα τα λευκά, όνειρά μας
Πηγή: ΑΣτάικου
Ανάρτηση: ΑΣτάικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου