2η μέρα ήλιου

2η μέρα ήλιου
το λιοπύρι σε μάζωξη
φλόγα ιριδίζουσα στα τσουλούφια των  λόφων
σιδερωμένο ορφανό τοπίο

από την πατρίδα θα σηκώσουμε τις λέξεις
μία -μία
τα ελληνικά νάματα σε μιά αιώνια άσβηστη βραχογραφία

ανασκουμπώθηκα κρυφά
ανασήκωσα το υνί
με πυρσό φωτιάς χάραξα στο κορμί
την αθανασία της κάθε λέξης

πήρε βροχή λεπτή

κλωστές έσβηναν την πυρογραφία

το τοπίο κρύφτηκε στην  θερμή του βυθού

 γαστέρα με καμπύλη αλήθειας 
η μνήμη κουλουριάστηκε
 

άλλοτε αγχόνη
άλλοτε στεφάνι

είναι που διψούσα  

και σε αποζητούσα 

 με τις λέξεις

σέ πότιζα
ρόγα σταφύλι
φιλί ροζακί
μελωδία αθάνατη 

ήχος φωνής θρεμμένης με την λάσπη μιας αβάσταχτης θλίψης

στα χρόνια που με μάτια σπασμένα βλέπαμε το αιματηρό τοπίο 

που περίμενε το φως του ήλιου να το στεγνώσει

από το "Ηλεκτρόδιο" άννα στάικου

φωτό stuart redler

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου