Ακρωτήρι Ταίναρον

Ακρωτήρι Ταίναρον

Η φήμη του Ταινάρου οφείλεται σύμφωνα με τον Πλούταρχο στο γεγονός ότι εκεί υπήρχε ονομαστό «Ψυχοπομπείο».

Οι ντόπιοι υποστήριζαν ότι η λέξη Κριτήρι, που λέγεται για το Ακροταίναρο δεν σημαίνει Ακρωτήρι, αλλά Κριτήριο των Ψυχών ή Ανώτατο Δικαστήριο.

Εκεί υπήρχαν οι Πύλες του Άδη απ’ όπου κατέβηκε ο Ηρακλής και ανέβασε τον Κέρβερο στην γη κατά το τελευταίο του άθλο.

Ταίναρον -2-

Ταίναρο: Το Ταίναρο ή Ακροταίναρο, είναι μια πολυσυζητημένη περιοχή που αναφέρεται διαρκώς από τότε που πρωτογράφτηκε στον Ομηρικό Ύμνο για τον Απόλλωνα, μέχρι τις σύγχρονες ιστορίες που μνημονεύουν την ναυμαχία του Ταινάρου το 1942.

Το ακρωτήριο ονομάστηκε Ταίναρο σε χρόνους που βρισκόταν έξω από τον έλεγχο της Ιστορίας. Οι Δωριείς όταν έφτασαν στο τελευταίο σημείο της Ευρωπαϊκής ηπείρου του έδωσαν το όνομα «Μεταπέα Άκρα», δηλαδή ακρωτήριο που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο θάλασσες (Λακωνικός και Μεσσηνιακός κόλπος), απ’ όπου προέρχεται η ονομασία Κάβο Ματαπάς.

Η αρχαιότατη πόλη Ταίναρο ήταν οικισμένη από τη προκλασική εποχή, γύρω από το ναό του Ήλιου, που βρισκόταν μέσα στο άδυτο σπήλαιό του και είχε πηγή με νερό. Το 1968 παρατηρήθηκαν ίχνη νεολιθικής ζωής. Στη συνέχεια στους κλασικούς Ελληνικούς χρόνους έγινε ναός του Ποσειδώνα.

Ο Γαιήοχος έχει λατρεία προϊστορική και στην Ιστορική εποχή ταυτίζεται άλλοτε με το Ποσειδώνα, άλλοτε με το Χθόνιο Δία και άλλοτε με τον Άδη Κλύμενο. Τη προσωνυμία Γαιήοχος είχαν και οι τρεις αδελφοί: Ζευς, Ποσειδών, Πλούτων, γιατί και οι τρεις είχαν από κοινού την εξουσία της γης.

Από επιγραφές και από πληροφορίες συγγραφέων μαθαίνουμε ότι το Ταίναρο ήταν, επί σειρά αιώνων, το θρησκευτικό κέντρο των Λακώνων. Εκεί υπήρχε σύμφωνα με τον Παυσανία ο ναός του Ταινάριου (Γαιήοχου) Ποσειδώνα, ο οποίος λατρευόταν ιδιαίτερα από τους Λάκωνες. Ο ναός αποτέλεσε κέντρο του «Κοινού των Ελευθερολακώνων» και διέθετε χάλκινο αφιέρωμα με το Κιθαρωδό Αρίωνα πάνω σε δελφίνι

................................................................

φωτό  Ακρωτήρι Ταίναρον

Το Ανώτατον Δικαστήριο
Με κατάληξη τριών πέτρινων δακτύλων...!

_________________________________________________________________

Ταίναρον -2-

Ταίναρο: Το Ταίναρο ή Ακροταίναρο, είναι μια πολυσυζητημένη περιοχή που αναφέρεται διαρκώς από τότε που πρωτογράφτηκε στον Ομηρικό Ύμνο για τον Απόλλωνα, μέχρι τις σύγχρονες ιστορίες που μνημονεύουν την ναυμαχία του Ταινάρου το 1942.

Το ακρωτήριο ονομάστηκε Ταίναρο σε χρόνους που βρισκόταν έξω από τον έλεγχο της Ιστορίας. Οι Δωριείς όταν έφτασαν στο τελευταίο σημείο της Ευρωπαϊκής ηπείρου του έδωσαν το όνομα «Μεταπέα Άκρα», δηλαδή ακρωτήριο που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο θάλασσες (Λακωνικός και Μεσσηνιακός κόλπος), απ’ όπου προέρχεται η ονομασία Κάβο Ματαπάς.

Η αρχαιότατη πόλη Ταίναρο ήταν οικισμένη από τη προκλασική εποχή, γύρω από το ναό του Ήλιου, που βρισκόταν μέσα στο άδυτο σπήλαιό του και είχε πηγή με νερό. Το 1968 παρατηρήθηκαν ίχνη νεολιθικής ζωής. Στη συνέχεια στους κλασικούς Ελληνικούς χρόνους έγινε ναός του Ποσειδώνα.

Ο Γαιήοχος έχει λατρεία προϊστορική και στην Ιστορική εποχή ταυτίζεται άλλοτε με το Ποσειδώνα, άλλοτε με το Χθόνιο Δία και άλλοτε με τον Άδη Κλύμενο. Τη προσωνυμία Γαιήοχος είχαν και οι τρεις αδελφοί: Ζευς, Ποσειδών, Πλούτων, γιατί και οι τρεις είχαν από κοινού την εξουσία της γης.

Από επιγραφές και από πληροφορίες συγγραφέων μαθαίνουμε ότι το Ταίναρο ήταν, επί σειρά αιώνων, το θρησκευτικό κέντρο των Λακώνων. Εκεί υπήρχε σύμφωνα με τον Παυσανία ο ναός του Ταινάριου (Γαιήοχου) Ποσειδώνα, ο οποίος λατρευόταν ιδιαίτερα από τους Λάκωνες. Ο ναός αποτέλεσε κέντρο του «Κοινού των Ελευθερολακώνων» και διέθετε χάλκινο αφιέρωμα με το Κιθαρωδό Αρίωνα πάνω σε δελφίνι.

ἀκλιτον 2016

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου