Γιώργος Κορδής Ομηρικές Παραλίες---Εισαγωγή "Ενταύθα" Άννα Στάικου

Γιώργος Κορδής Ομηρικές Παραλίες - George Kordis Homeric Seashores

- Ψέλλισμα γιὰ τόπους ποὺ ἀγαπήσαμε-

Ὁ ἕλλην τόπος, ὁ ἕλλην χῶρος.

Τὰ τοπία ποὺ ἀγαπῶ εἶναι τοπία χωρὶς πολὺ πράσινο, χωρὶς δάση καὶ πολλὰ δέντρα. Αὐτὸ ποὺ μὲ προσελκύει εἶναι τὰ τοπία τῆς ἀνατολικῆς Πελοποννήσου, τῆς Λακωνίας, τῶν Κυκλάδων. Τόποι λιτοὶ χωρὶς προίκα καὶ πλοῦτο, ἀλλὰ γεμάτοι μὲ ἀρετὲς καὶ χάρες ἄλλου εἴδους ποὺ οἱ ἄνθρωποι δὲν τὶς γεύονται γιατὶ τὰ ἀποφεύγουν συνήθως αὐτὰ τὰ τοπία. Τὰ βρίσκουν βαρετὰ καὶ σκληρά, κουραστικά. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς στὰ μέρη αὐτὰ ὁ ἄνθρωπος δὲν ξεκουράζεται εὔκολα, ἀφοῦ ὁ ἥλιος, ὁ ἀγέρας καὶ τὰ ἄλλα στοιχεῖα τῆς φύσεως μοιάζουν πιὸ ἄγρια κι ἀδυσώπητα ἐξαιτίας τοῦ περιβάλλοντος χώρου ποὺ δὲν μετριάζει τὴν δύναμη καὶ τὴν ὁρμή τους.

...

Γιατὶ ἔτσι εἶναι ὁ τόπος στὴν Ἑλλάδα. Προκαλεῖ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ δὲν τὸν ἐξουθενώνει, τοῦ δίνει καὶ τὴν δυνατότητα νὰ ζήσει χωρὶς νὰ τὸν ἐξοντώσει. Ἔτσι βλέπουμε σὲ τέτοια μέρη νὰ φυτρώνει ἕνας πολιτισμὸς ποὺ σὲ μεγάλο βαθμὸ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νὰ μερώσει τὸ τοπίο καὶ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης. Παίρνουν τὴν πέτρα οἱ ἄνθρωποι σ’αὐτὰ τὰ μέρη καὶ χτίζουν σπίτια δροσερὰ τὸ καλοκαίρι καὶ ζεστὰ τὸ χειμῶνα. Κι ἀκόμα πιὸ πολὺ σμίγουν τὰ σπίτια τους γιὰ νὰ προστατευθοῦν ἀπὸ τοὺς τρελλοὺς ἀγέρηδες καὶ τὴν κάψα τοῦ ζηλωτῆ ἥλιου.

Στὰ σκληρὰ αὐτὰ μέρη ὁ ἄνθρωπος θὰ ἀγωνιστεῖ θέλει δὲ θέλει. Κι ἂν δὲν κατορθώσει νὰ συμφιλιωθεῖ καὶ νὰ ἀγαπήσει τὸ γυμνὸ ζεστὸ κορμί, πρέπει νὰ φύγει. Ἐδῶ δὲν εἶναι τόπος γιὰ ἀνθρώπους ποὺ ψάχνουν τὴν καλοπέραση καὶ τὴν ἀπόλαυση. Ἐδῶ βασιλεύει τὸ πάλεμα καὶ ἡ χαρὰ τῆς συμφιλίωσης.
.................................................................................

"Ενταύθα" από την εισαγωγή

Άμυαλος ήμουν αλλά ονειρευτής.Οταν το συνειδητοποιούσα , την ίδια στιγμή με συγχωρούσα.
Τώρα βρίσκομαι εδώ παγιδευμένος στο βράχο μεσοπέλαγα
Απέναντι, στην στεριά, ακούγονταν τριγμοί από νεογέννητα
βλαστάρια
Είχε βυθιστεί για τα καλά η Άνοιξη στην θάλασσα

Σιγά-σιγά συνήθισα το κύμα
και την τρικυμία....
Τόσο το συνήθισα που θεωρούσα την γαλήνη ενοχλητική ρουτίνα

Κάποιες φορές --σε μέρες γυάλινης ακινησίας του νερού-στα αυτιά μου φτάναν
ανθρώπινες λέξεις και ψίθυροι..
Μάλλον η φαντασία μου τά σκάρωνε, από ανάγκη ν ακούσω επιτέλους κάτι.........

Όμως ένα πρωί λάλησε ένα κοκόρι........το έρμο, σύριζα στον απέναντι βράχο γυρνοβολούσε.........ολομόναχο δίχως άλλα πουλερικά,χωρίς τη γρηά να το μαζεύει.

Με τις μέρες να τρέχουν και το καιρό ασάλευτο, χωρίς πολλές διαδικασίες γίναμε φίλοι

Όταν φύγω,απο δω δεν θάχω κλάψει για άλλο πλάσμα πιό πικρά, απ΄. οτι για αυτό το λιγνό, μοναξιασμένο κοκόρι
(απόσπασμα)

..............................................................
ΠΗΓΗ 1ο κείμενο: Γιῶργος Κόρδης - Ψέλλισμα γιὰ τόπους ποὺ ἀγαπήσαμε
ἀπὸ τὸ βιβλίο, Ἡ παραμυθία τῆς καθ’ ἡμᾶς ζωγραφικῆς, Ἐκδόσεις Ἀρμός, Ἀθῆναι 2001

ΠΗΓΗ 2ο κείμενο: Άννα Στάικου --"Ενταύθα"--(ανέκδοτο)(κατοχυρωμένο)

........................................................
ΕΡΓΟ : Γιώργος Κορδής από την σειρά Ομηρικές Παραλίες

...

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου