Στην εξοχή αδελφές μου στην εξοχή
το επαναστατικό μου καθήκον σήμερα είναι, να σπεύσω για την καταβολή του ΕΝΦΙΑ,της δόσης στην Τράπεζα,να κάνω τον βλάκα,να ψωνίσω τα χρειώδη,να ξανακάνω τον βλάκα,να αναλύσω οτι έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος,να υπολογίσω αν μου βγαίνει η δόση της ΔΕΗ,να ειρωνευτώ τον θυμωμένο άνεργο(σιγά την ανεργία.....),να πάρω καπέλο στο ΑΤΜ (το βαράει το λιοπύρι,και μερικές φορές ανησυχώ μη χαλάσει),να κάνω γλυκά μάτια στο διευθυντή της Τράπεζας την ώρα που εγω θα πληρώνω ασκώντας το μέγιστο εθνικό μου χρέος ...κτλ "
-----------να γράψω 50 φορές οτι δεν αλλάζει ο κόσμος και είναι του μυαλού μου-------
-----------να γράψω 50 φορές οτι δεν αλλάζει ο κόσμος και είναι του μυαλού μου-------
------Τί άλλα νέα ;;;
------Στο σπίτι όλοι καλά ;;;
------Εξοχή πότε φεύγετε;;;;
------Τί ;;;; Μισό δεν σας ακούω.....Ενα όχημα περνάει και κάτι μαζεύει....μπάζα είναι ;;; άνθρωπος είναι ;; δε ξέρω ......
------θα τα πούμε σε λίγο .....έχει παράσιτα.
------Στο σπίτι όλοι καλά ;;;
------Εξοχή πότε φεύγετε;;;;
------Τί ;;;; Μισό δεν σας ακούω.....Ενα όχημα περνάει και κάτι μαζεύει....μπάζα είναι ;;; άνθρωπος είναι ;; δε ξέρω ......
------θα τα πούμε σε λίγο .....έχει παράσιτα.
"......εν τω μεταξύ η αποξένωση έχει σφηνωθεί για τα καλά αναμεσά μας
λές τον πόνο σου και σε χιλιοστό αντιλαμβάνεσαι οτι κι ο πόνος του άλλου είναι πολύ μεγάλος
σκεφτήκαμε να κάνουμε τους αδιάφορους
αλλά πάλι.........πώς να αδιαφορήσεις σε τόση δυστυχία που συνορεύει σαν σιαμαία γραφή ραμμένη με συρραπτικό πάνω στον άλλον
σκεφτήκαμε την αποξένωση
ααα..., σ αυτό σταθήκαμε πιό τυχεροί
μιλά ο διπλανός και εμεις ζωγραφίζουμε smiles σε κάποιον από το Κιότο
άλλωστε τον γιαπωνέζο δεν θα τον συναντήσουμε αλλά φαντασιωνόμαστε οτι θα τον δούμε
φαντασία α λα καρτ
οταν φτιαχνόμαστε αποξενούμενοι, κάτι σαν κόκαλο σπρώχνει το στέρνο ρε γ@@@@@
Αν ξανάρχιζαν δουλειές πραγματικές και οχι το καραγκιοζιλίκι
που σαν φαντάσματα πάμε κι ερχόμαστε και κάνουμε και μετάνοιες από πάνω
θα ξαναβρισκόμαστε στις γειτονιές απ την αρχή
μπορεί και να ξαναφύτρωναν οι χαμένες γαζίες...."
λές τον πόνο σου και σε χιλιοστό αντιλαμβάνεσαι οτι κι ο πόνος του άλλου είναι πολύ μεγάλος
σκεφτήκαμε να κάνουμε τους αδιάφορους
αλλά πάλι.........πώς να αδιαφορήσεις σε τόση δυστυχία που συνορεύει σαν σιαμαία γραφή ραμμένη με συρραπτικό πάνω στον άλλον
σκεφτήκαμε την αποξένωση
ααα..., σ αυτό σταθήκαμε πιό τυχεροί
μιλά ο διπλανός και εμεις ζωγραφίζουμε smiles σε κάποιον από το Κιότο
άλλωστε τον γιαπωνέζο δεν θα τον συναντήσουμε αλλά φαντασιωνόμαστε οτι θα τον δούμε
φαντασία α λα καρτ
οταν φτιαχνόμαστε αποξενούμενοι, κάτι σαν κόκαλο σπρώχνει το στέρνο ρε γ@@@@@
Αν ξανάρχιζαν δουλειές πραγματικές και οχι το καραγκιοζιλίκι
που σαν φαντάσματα πάμε κι ερχόμαστε και κάνουμε και μετάνοιες από πάνω
θα ξαναβρισκόμαστε στις γειτονιές απ την αρχή
μπορεί και να ξαναφύτρωναν οι χαμένες γαζίες...."
(από το "Στην Εξοχή αδελφές μου...στην Εξοχή¨)---ΑΣ------
φωτογραφία Antonio Mora
Πηγή: ΑΣτάικου
Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου