'Αλας

βρόχινοι θάμνοι

....δίχτυ γαμψό κρατά   ορίζοντες.....

συρμάτινοι ριγμένοι 

ανεμολόγιο ξεκούρντιστο

και η πυξίδα

στον χρόνο παγιδευμένη

δεν έμεινε άλλο

παρά να γλυστρήσω  στο μονοπάτι 

 νερό βροχής 

 λόφος με αλάτι

ένας κρύσταλλος αλατερός

αναπηδά  με τόξου φορά

σε μέρα ήρεμη με θάλασσα ήσυχη

με το θαλασσί να τυλίγει την λιγνή μας κορμοστασιά

 μου ραγίσει το μάτι

 

και στοχεύει στο γαμψό του κακοπουλιού  νύχι 

μέρα τρελλή ριγμένη στου Θεού τα χάη 

φως ανθηρό μας τυλίγει

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου