[αφιερωμένο σε όσους εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα στον τόπο μας αυτές τις τρύπιες μέρες
αφιερωμένο με μιά ελπίδα-μία όλη κι όλη-να υπερβούμε τον δύσκολο εαυτό που ίσως οδηγεί τον άλλον -τον διπλανό- στην άβυσσο της μικροψυχίας κι αυτή η άβυσσος ίσως τον καταπιεί και τον αφανίσει]
αφιερωμένο με μιά ελπίδα-μία όλη κι όλη-να υπερβούμε τον δύσκολο εαυτό που ίσως οδηγεί τον άλλον -τον διπλανό- στην άβυσσο της μικροψυχίας κι αυτή η άβυσσος ίσως τον καταπιεί και τον αφανίσει]
-Δημήτριος Μ. Περέογλου, «Ο Άγνωστος συνδαιτυμόνας»
«Βέβαια ακόμη δε γνώριζα ποιός ακριβώς ήταν, ωστόσο πήρε το χέρι Του μια κίνηση απόλυτης μακροθυμίας όταν έκοψε με τόση ειλικρίνεια ένα κομμάτι από το ψωμί που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι και τρώγοντας μια μπουκιά έδωσε το υπόλοιπο στο διπλανό του και τότε συνέβη το θαύμα: το δωμάτιο όλο εξαφανίστηκε, τα αστέρια άναψαν ένα-ένα κατανυκτικά και η νύχτα μοσκοβόλησε ευγνωμοσύνη.»
Πηγή: ΑΣτάικου
Ανάρτηση: ΑΣτάικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου