Άννα Αχμάτοβα

Άννα Αχμάτοβα

Και έπεσε ο πέτρινος ο λόγος
Στο στήθος μου ακόμα ζωντανό,
Είναι αβάσταχτος ο πόνος,
Και βλέπω να ‘ρχεται το μέλλον ορφανό.
Σήμερα έχω διάφορα να κάνω:
Να θανατώσω πρέπει το θυμητικό,
Και την ψυχή μου πρέπει να μη χάσω
Πρέπει ξανά να μάθω, πώς να ζω.
Αλλιώς... Το θρόισμα του θέρους το ζεστό,
Σαν να ‘χουμε γιορτή αυτήν την Τρίτη.
Από καιρό προαισθανόμουν όλ’ αυτά,
Την φωτεινή ημέρα και το έρημο το σπίτι.

1939

(Από το «Ρέκβιεμ», μτφ. Δ. Τριανταφυλλίδης)

φωτογραφία Ilias Tabakis
.......................................

Αννα Αχμάτοβα

Το νέο καθεστώς επηρρέασε πολύ τους Ρώσους διανοούμενους, καταστρέφοντας τον κύκλο των ακμεϊστών και στιγματίζοντας την Αχμάτοβα και το γιό της, Λέων Γκουμιλιόφ. Από μια νέα μαρξιστική θεώρηση, θεωρήθηκε ότι αντιπροσωπεύει μια «αστική αισθητική», αντικατοπτρίζοντας μόνο ασήμαντες «γυναικείες» ανησυχίες, που δεν συνάδουν με αυτή τη νέα επαναστατική πολιτική του καιρού. Ανεπίσημα η Αχμάτοβα είχε μπει στη λίστα των απαγορευμένων ποιητών. Για τα επόμενα 15 χρόνια, ούτε ένας στίχος της δεν θα δημοσιευτεί πουθενά. Αυτό όμως δεν σήμαινε πως εκείνη θα σταματούσε να γράφει. Να περιγράφει. Να καταγράφει τις αυλακιές του χρόνου στα μάτια όσων αγωνίζονταν.
Δεν είμαι από ’κείνους ’γω
που την πατρίδα
άφησαν να την ξεσκίσουν
οι εχθροί
Στη βάρβαρη τους γαλιφιά
δεν υποκύπτω.
Μηδέ και τα τραγούδια μου
τους δίνω

(«Anno Domini MCMXXI», 1922)

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου