Ο ακίνητος καιρός ανοίγει δρόμο, με όση αδιαφορία διαθέτουν οι όντως αρχηγοί -ως η χάρη του-- και με περιφρόνηση ψιθυρίζει
κάθε φορά ένα next please
Επειδή με την κατάργηση της ανθρώπινης ουσίας έχουμε να κάνουμε
ένας είναι ο αλητάμπουρας που --όντως- με την παρουσία του μπορεί να μας σώσει
Ο Σίσυφος φερμένος απ τα παλιά
Εβγαλε την γλώσσα σε θεούς και δαίμονες
κορόιδεψε τον κυρ χάρο
την κοπάνησε από τα άδυτα με τεχνάσματα
και τιμωρήθηκε με τον βράχο
(περίπου αυτά ο μύθος λέει)
Ο ανθρώπινος νους με εξόρυξη των νοητικών μεταλλευμάτων
ποτίζει τον τιμωρημένο με αιώνιότητα Σίσυφο με νερό από την πηγή της γνώσης
Είναι η μόνη στιγμή που η ανθρώπινη νοημοσύνη, αντιλαμβάνεται οτι η σισύφεια καταδίκη ξεγλυστρά μέσα από την αιωνιότητα του παράλογου "Εκείνη η ώρα που μοιάζει με ανάπαυλα και ανάσα ενώ επιστρέφει βέβαιος πια για την επανάληψη του βασανιστηρίου του είναι η ώρα της συνείδησης. Σε κάθε μια από εκείνες τις στιγμές, όταν αφήνει τα ύψη και επιστρέφει στην Κοιλάδα των Θεών, είναι ανώτερος από τη μοίρα του. Είναι ισχυρότερος από το βράχο του.
Ο Σίσυφος, προλετάριος των θεών, ανίσχυρος κι επαναστατημένος, ήξερε όλη την έκταση της άθλιας ύπαρξής του: είναι εκείνη που σκέφτεται όσο διαρκεί η κατάβασή του. Η σύνεση με την οποία δέχεται το μαρτύριό του συμπληρώνει την ίδια στιγμή τη νίκη του. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΙΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗ ΝΙΚΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ”."
κάθε φορά ένα next please
Επειδή με την κατάργηση της ανθρώπινης ουσίας έχουμε να κάνουμε
ένας είναι ο αλητάμπουρας που --όντως- με την παρουσία του μπορεί να μας σώσει
Ο Σίσυφος φερμένος απ τα παλιά
Εβγαλε την γλώσσα σε θεούς και δαίμονες
κορόιδεψε τον κυρ χάρο
την κοπάνησε από τα άδυτα με τεχνάσματα
και τιμωρήθηκε με τον βράχο
(περίπου αυτά ο μύθος λέει)
Ο ανθρώπινος νους με εξόρυξη των νοητικών μεταλλευμάτων
ποτίζει τον τιμωρημένο με αιώνιότητα Σίσυφο με νερό από την πηγή της γνώσης
Είναι η μόνη στιγμή που η ανθρώπινη νοημοσύνη, αντιλαμβάνεται οτι η σισύφεια καταδίκη ξεγλυστρά μέσα από την αιωνιότητα του παράλογου "Εκείνη η ώρα που μοιάζει με ανάπαυλα και ανάσα ενώ επιστρέφει βέβαιος πια για την επανάληψη του βασανιστηρίου του είναι η ώρα της συνείδησης. Σε κάθε μια από εκείνες τις στιγμές, όταν αφήνει τα ύψη και επιστρέφει στην Κοιλάδα των Θεών, είναι ανώτερος από τη μοίρα του. Είναι ισχυρότερος από το βράχο του.
Ο Σίσυφος, προλετάριος των θεών, ανίσχυρος κι επαναστατημένος, ήξερε όλη την έκταση της άθλιας ύπαρξής του: είναι εκείνη που σκέφτεται όσο διαρκεί η κατάβασή του. Η σύνεση με την οποία δέχεται το μαρτύριό του συμπληρώνει την ίδια στιγμή τη νίκη του. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΙΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗ ΝΙΚΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ”."
(στα εισαγωγικά αποσπάσματα από τον --μύθο του Σισύφου-του Αλμπέρ Καμύ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου