Φουσάτα πάνε κι έρχονται
Χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα (που θα έλεγε κι ο Σεφέρης)
Τείνουμε σε σμίκρυνση προσώπου και σε ολική έκλειψη ως διακριτό υποκείμενο της ιστορίας.
Τις προάλλες θυμήθηκα ιστορίες που αφάνισαν οικογένειες από μίσος και αλαζονεία.
Είδα εφιάλτη. μαζευτήκαμε να κοιταχτούμε και δυο-τρεις κλαίγανε από πολλή αγάπη για τον τόπο.Πολλοί στρώνανε κάτι κουβέρτες από το μέτωπο και την αντίσταση του 40 και παίζαν λιόδεντρα και ήλιους στα ζάρια.
Η Βόρεια Ελλάδα "ζει" το αμερικάνικο όνειρό που είναι πάντα εφιάλτης με επικάλυψη ζαχαροκάλαμου και λαμπιόνια για τους ιθαγενείς...
Η Ιωάννα πάει 2α Δημοτικού
Τι να σκέφτεται άραγε;;
Η αγάπη των δικών της να γίνει κατοικία της , στέγη, τειχη, ουρανός.
ph Eleni Mylonas
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου