Όμως, τι νά' ναι το πουλί, που ξαφνικά, σαν ερχομός πνοής μέσα στο πνεύμα, σφάζει την ησυχία του δωματίου μου και το αισθάνομαι κοντά μου; Ποτέ νομίζω δε θα μάθω ― κι ίσως, να είναι το πουλί αυτό, όλο το μυστικό εδώ πέρα...
Τώρα μ' ένα ούρλιασμα γίνομαι παγκόσμιος. Αυτό μεινέσκει παναθρώπινο.
έτσι κι αλλιώς η γλώσσα είναι ασέλγεια πάνω στο Είναι.
Πράξε τ' αστέρια όπως το ψάρι σπαρταρά έξω απ' τη θάλασσα ζητώντας να γυρίσει καθώς με λέξεις η ποίηση σπαρταρά να επιστρέψει.
Να ανταλλάζεις νομίσματα-στίχους με απουσία · η χειρότερη μορφή να αναπνέουμε.
“- Δεν σε βλέπω απόψε καλά τι έχεις;…
- Έχω ύπαρξη…”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου