Το ματωμένο ξερίζωμα του ποντιακού Ελληνισμού
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου είχε θύμα ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού που ζούσε βόρεια της Μικράς Ασίας μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ένα κομμάτι της Ελλάδας με φρόνημα αναλλοίωτο από την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς, παρότι ζούσε αποκομμένο από τον εθνικό κορμό. Οι Ελληνες του Πόντου μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού- αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής.
Το 1865 ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ού αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1.401, ανάμεσά τους το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.
Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ηταν τότε που εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεοτούρκων, που έθεσε στο περιθώριο τον σουλτάνο. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι σφαγές και οι εκτοπισμοί (1914-1923) εναντίον των ελληνικών πληθυσμών καταγράφηκαν στην ιστορία ως η δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας. Εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή σε περίπου 213.000-368.000 Έλληνες.
Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του ’22 στην Ελλάδα.
Η Γενοκτονία χαρακτηρίστηκε από τους μελετητές ως ένα προμελετημένο έγκλημα, το οποίο η κυβέρνηση των Νεοτούρκων έφερε σε πέρας με συστηματικότητα. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο ξεριζωμός, η εξάντληση στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
Το πρώτο κύμα μαζικών διώξεων ξεκίνησε με τη μορφή εκτοπίσεων το 1915. Οι εκτοπίσεις συνεχίζονταν ακατάπαυστα και κατά την εποχή που τα ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στην Τραπεζούντα στις αρχές του 1916. Ιδιαίτερα με το πρόσχημα ότι οι Πόντιοι υποστήριζαν τις κινήσεις των Ρώσων μεγάλος αριθμός κατοίκων από τις περιοχές της Σινώπης και της Κερασούντας εκτοπίστηκαν στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας.
Ύστερα από τη συνθηκολόγηση της Ρωσίας και την απόσυρση του ρωσικού στρατού από την περιοχή εντάθηκαν οι διώξεις. Με την άφιξη του Κεμάλ Ατατούρκ τον Μάιο του 1919 καταγράφηκε έξαρση του κινήματος και εντάθηκε η δράση ατάκτων ομάδων.
Πραγματοποιήθηκαν σφαγές στη Σαμψούντα και σε 394 χωριά της περιοχής, κατοικημένα από ελληνικούς πληθυσμούς. Μεταξύ Φεβρουαρίου και Αυγούστου 1920 πραγματοποιήθηκε η πυρπόληση της Μπάφρας και η μαζική εξόντωση των 6.000 Ελλήνων που είχαν σπεύσει να βρουν προστασία στις εκκλησίες της περιοχής. Οι προύχοντες και οι προσωπικότητες του πνεύματος συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο από τα λεγόμενα "Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας" στην Αμάσεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου