ανάσκελα στο ραγισμένο
θραύσμα
λέξεις με ιππότες και δεσποσύνες
αναμεσά μας
κρατούν την ζωή μας
ζωντανή αστραπή
και νικιέται η βαρύτητα
πλέγμα η ισορροπία της αρμονίας
η σωτηρία μικρότερο θαύμα
μετέωροι σ αγαπώ
μη χάσεις τον ουρανό
σκάει μια νιφάδα από θέρμη
γεμίζει τα νέφη με χρώματα
κάνω μια ευχή
εσύ και πάλι εσύ
όπου και ν ασαι
όπου και να μαι
πάνω από μας , ψηλότερα
μετέωρο το θραύσμα
μεγαλύτερο κι από την σωτηρία ως θαύμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου