Ολα τα ζήσαμε
Σε μιά νύχτα και μία ημέρα πέρασαν οι αιώνες φυγάδες από μπρός μας
Τα πόδια μας βαρίδια
Και πόσο θέλαμε να τρέξουμε γοργοπόδαροι κλωστές απ το μανίκι
κάποιες μέρες οι μέρες έγιναν σταγόνες
Μερόνυχτα τα ξενύχτια μας σ άλλους αιώνες
Και σύ ήθελες να ουρλιάξεις,
με θυμό να πεις
--θα σας πνίξω-----στους αιώνες
Κι αυτοί άλλοτε βοριάς, άλλοτε νοτιάς σκόρπισαν
κι έγιναν νεφέλωμα
Και πώς να σου πώ οτι αληθινά σ αγαπώ;;
Χωρίς τα προηγούμενα η φωνή,
αντίλαλος
Δίχως τα παρόντα, ο φθόγγος
ψαλμός λιγνός καταργημένος
Μα το χειρότερο, δίχως μέλλοντα
με όνειρα καλλίγραφα όνειρα που δεν είναι όνειρα
συντρίβεται η αγάπη
Και εσύ θαρρείς πώς απλώς ταξίδεψα
Και πολλές φορές νομίζεις πώς είμαι θύμα μιάς ακατανόητης αμεριμνησίας
Και δε βλέπεις οτι εμείς τα εγκαταλείψαμε τα χρόνια
Και δεν ακούς τα θραύσματα
Και ούτε το απέναντι κοκόρι που κατάπιε το λάρυγγι του και δεν λαλεί κάποια ώρα
κι ας είναι παράταιρη
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1ο Έτος COVID
από Άκλιτον -ΑΣ
-----------------------------------
φωτό Kate Kirkwood, street photos

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου