Ερείπια: Μνήμες της Πέτρας (από τα άνθη της πέτρας)
ΟΙ ΜΑΣΤΟΡΟΙ – ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
Ξυπνήσαμε ακούγοντας χτύπους απόμακρους βαθιά στο θόλο σαν κάτι να μαστόρευαν πολύ ψηλά στον Ουρανό.
Κάποιος έδειξε κατά τον ήλιο.
Βλέπω είπε χρυσές σκαλωσιές τους βλέπω είπε ν’ αλφαδιάζουν και να καρφώνουν εκεί πάνω.
Εμείς ψάχναμε ολοένα μες στο φως μα τίποτε δεν φαινόταν τους χτύπους ακούγαμε μονάχα.
Ύστερα ένας Άγγελος ήρθε στο πηγάδι μας, άρχισε να βγάζει νερό.
Τα φτερά του γεμάτα γαλάζια λάσπη.
Χανότανε στα ύψη και πάλι ξαναγύριζε αμίλητος και σοβαρός κι όλη μέρα ανέβαζε νερό να ξεδιψάν εκεί πάνω.
Δουλεύουν και διψάνε είπαμε όπως κι εμείς εδώ κάτω.
Σαν βράδιασε ρίξανε το σκοινί. Κανένας δεν κατέβηκε. Από την άκρη του έσταζε στο χώμα λίγο αίμα.
Και ποτέ δεν μάθαμε μήτε ρωτήσαμε ποτέ τι απογίναν οι μαστόροι.
(από τη συλλογή «ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ»)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου