ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΣΧΙΔΗΣ
«Αλίμονό μου αν πάψω να ονειρεύομαι. Αλλά αμέσως μετά το όνειρο έρχεται η γνώση. Η γνώση είναι τέτοια που για μια στιγμή με κάνει να μην ονειρεύομαι. Αλλά μετά πετάω τη γνώση για να ξαναονειρευτώ. Την έχω όμως τη γνώση. Εχω μάθει να κρατάω καλά την ασπίδα»
---------------------------------
Θεατρική παράσταση του Εθνικού Θεάτρου Κεντρική Σκηνή περίοδος 1996-1997.Σκηνοθεσία: Γιάννης Ιορδανίδης. Παίζουν: Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Γιώργος Μοσχίδης, Μαρία Κωνσταντάρου, Γιάννης Ροζάκης, Νταίζη Σεμπεκοπούλου, Στέλιος Λιονάκης κ.ά.
...................
Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας.
Το να μην αγωνίζεσαι είναι κατάντια!
Νιώθω ευθύνη για όλο αυτό που συμβαίνει. Εμπλέκομαι. Δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος.
Κατά τη γνώμη μου είναι παντελώς παράλογο να γινόμαστε άνω-κάτω επειδή ορισμένα άτομα αποφάσισαν να αλλάξουν δέρμα επειδή δεν αισθάνονταν καλά στο πετσί τους. Αφορά μόνο τους ίδιους και είναι δικαίωμά τους.
Συνηθίζει ο κόσμος ξέρετε. Πλέον κανείς δεν εκπλήσσεται από τα στρατεύματα των ρινόκερων που διασχίζουν καλπάζοντας τους δρόμους. Οι άνθρωποι παραμερίζουν, τους αφήνουν να περάσουν και μετά συνεχίζουν τον περίπατό τους και συνεχίζουν τις δουλειές τους σα να μην συμβαίνει τίποτε.
Καμιά φορά κάνουμε κακό άθελά μας. Ή το αφήνουμε να εξαπλωθεί χωρίς αντίδραση.
Θα υπερασπιστώ την ύπαρξή μου κόντρα σε ολόκληρο τον κόσμο! Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος και θα μείνω έτσι ως το τέλος! Δεν παραδίνομαι!
---------------------------------
Ο ΙΟΝΕΣΚΟ βάζει τον ήρωά του να αρνείται να σκύψει το κεφάλι στους κυρίαρχους, αρνείται ότι "δεν υπάρχει εναλλακτική", και σε μια πόλη που ο ένας μετά τον άλλο μεταλλάσσεται σε "ρινόκερο".
"Θα πολεμήσω ενάντια σ’ όλο τον κόσμο. Η καραμπίνα μου, πού είναι η καραμπίνα μου; (Γυρίζει προς το μέρος του τοίχου, που φαίνονται πάντα τα κεφάλια των ρινόκερων και ουρλιάζει με όλη του τη δύναμη).
Ενάντια σ’ όλον τον κόσμο! Θα υπερασπίσω τον εαυτόν μου ενάντια σ’ όλο τον κόσμο δεν θα καθίσω με σταυρωμένα χέρια, θα πολεμήσω .
Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος και μέχρι να ‘ρθεί το τέλος θα παραμείνω άνθρωπος! Οχι δεν θα συνθηκολογήσω! ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ!".
Βέβαια, παρατηρούμε ότι ο Μπερανζέ καθώς βλέπει όλους γύρω του να χάνουν τη συνείδησή τους, ακολουθεί αντίστροφη πορεία και αποκτώντας κοινωνική συνείδηση βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά και θωρακίζεται με δύναμη να παλέψει ενάντια στην αποκτήνωση.
Η διάθεση αντίστασης δεν έχει επιχειρήματα, δεν επιλέγεται κατόπιν λογικής σκέψης, αλλά πηγάζει από μέσα του. Είναι μια εσωτερική, αυθεντική και βαθιά αντίσταση στη μαζική υστερία που επικρατεί.
-------------------------------
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΣΧΙΔΗΣ
(από συνεντεύξεις)
Εκείνα τα πρώτα χρόνια στα μπουλούκια ο Γιώργος Μοσχίδης δεν έβγαζε λεφτά αλλά δεν προβληματιζόταν για τη ζωή που έκανε. «Είχα τον σπόρο της αλλαγής και της επαναστατικότητας από τον πατέρα μου» λέει «αλλά είχα την αγωγή από το σπίτι της μητέρας μου. Συνηθίζω να λέω ότι δεν είμαι γνήσιος αλλά μπάσταρδος. Δεν είμαι ούτε αστός ούτε επαναστάτης. Είμαι με τους επαναστάτες ως πνεύμα. Η ύλη μου όμως είναι με τους αστούς. Μόνο που στη ζωή πρέπει κάπου να ανήκεις γιατί αλλιώς δεν σε θέλει κανείς. Και εγώ ακόμη το βιώνω αυτό. Κανένας δεν με θέλει».
Κατά βάθος όμως είναι αναρχικός: «Με την έννοια του αυτοελέγχου, με τη φιλοσοφική διάσταση της αναρχίας» μου εξηγεί. Και έκανε τις δικές του επαναστάσεις, στη ζωή και στην τέχνη. «Στο θέατρο, παρά το γεγονός ότι μου δίνονταν οι ευκαιρίες να βγάλω περισσότερα λεφτά, δεν ενέδωσα. Κράτησα μια πορεία πλεύσης. Θα ακουστεί λίγο σνομπ αλλά θα το πω: Είμαι ηθοποιός του θεάτρου και αυτό για μένα είναι το σημαντικότερο. Εζησα καλά από τη δουλειά μου. Και είμαστε λίγοι αυτοί που τα καταφέραμε».
---------------------------------------
Χαίρε Γιώργο Μοσχίδη
Με κλασική και θεατρική παιδεία στο μέτρο που οφείλει ένας δημιουργός -ερμηνευτής που ποιεί-ήθος, να αναμετράται .
Αμιλλα με την ελληνική παιδεία και με τις αξίες που απορρέουν από τις πανάρχαιες καταγωγές και προελεύσεις του Θεάτρου.
Χαίρε!. Σμιλεύοντας συνεχώς και αδιαλείπτως το δικό σου πρόσωπο, υπηρετώντας τις δικές σου συνειδησιακές επιλογές υπηρέτησες το ΘΕΑΤΡΟ και έσμιξες με το ΚΟΙΝΟ με την αληθινή έννοια . Κοινό, δηλαδή, το ουσιώδες της ζέστης από τις αρχικές πηγές που μας οδηγούν στη μέθεξη και στην εσωτερική, ακολουθία, και άμα το πέρας της ΣΚΗΝΗΣ εις την κατά μόνας αυτογνωσία.
Χαίρε ! Εσύ που μέτρησες το μέγεθος της δημιουργίας σου με την πνευματικότητα , πετώντας σε μόνιμο καλάθι αχρήστων την όποια εξαργύρωση το όποιο αντάλλαγμα
ΧΑΙΡΕ ΜΠΕΡΑΝΖΕ.!
Στον "Ρινόκερο" του Ιονέσκο , ίπτασαι ως ο μέγιστος σε όλο το σημερινό θεατρικό στερέωμα.
Εύχομαι ενώ εσύ πορεύεσαι τούτες τις ώρες μόνος αλλά πλήρης
ήδη
να ζουν αναμεσά μας αυτοί που με ψυχικό σθένος θα ορθώσουν ανάστημα και θα αξιώσουν με πάθος
την επιστροφή του ΘΕΑΤΡΟΥ στο ύψος που όρισες
με μέτρο τα κλασικά της τέχνης επιτεύγματα .
Θρήνος για έναν Μεγάλο του ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου