ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ
Η ΓΕΝΝΗΣΗ
Αργά, σαν παίρνει το ξερό κομμάτι απ΄το ταγάρι,
κι απλώνεται ξανάσαση στο σπλάχνο του γλυκιά,
ο βοϊδολάτης που έσπρωξε στον όργο το ζευγάρι,
τ΄αλέτρι του γυρίζοντας για τη στερνή αυλακιά,
***
τι, πια, όσο σπόρον έριξεν, η γη τον έχει πάρει,
κ΄είν΄η ψυχή του αγνάντια της βουβή και δεητικιά,
λογιάζοντας και μέσα του κάποιο αγαθό να εσπάρει,
την ώρα που μιαν άμετρη γαλήνη μυστικιά
***
κρατεί τα πάντα ατάραχα, κι ουδέ κλαδί σαλεύει,
ουδ΄ ανασαίνει αντίφωνο στα βάθη του βραδιού,
μ΄ από τα βάθη τ΄ ουρανού κάτι λευκό παλεύει
να βγει, κ΄ είναι το χνότο του σαν του μικρού παιδιού,
***
κ΄είναι η ανάσα του Θεού, π΄απ΄ την αρχή στοιχειώνει,
κάθε φορά τον άμετρον αγώνα του Παντός,
για να χυθεί η αγάπη Του στα πάντα με το χιόνι,
που ΄ναι κουνιά και σάβανο, σεντόνι και ξαντός,
***
κι ότι στον κύκλο της βαθιά έχ΄ η ζωή μας θρέψει
το ξαναφέρνει ολάκερο στην άμετρη σιγή,
για να ξανοίξει μέσα του μιαν υπερούσια γέψη,
στην πρωτινήν ανέκφραστη γυρίζοντας πηγή,
(απόσπασμα)
ph kate kirkwood
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου