Τα σάρωσαν οι επιδρομείς
Δικοί οι επικεφαλής
Αφαντοι οσοι με τους κόπους μας, ανατράφηκαν
κι είχαν οριστεί "αρμόδιοι"
Πάνε κι έρχονται οι "επίσημοι" κλειστές πόρτες, κρότος άηχος λες και ανοιγοκλείνουν με σιγαστήρα
Οι φίλοι μου ονειρεμένοι κι ενταφιασμένοι στην επανάσταση που φαντασιώνονται ότι κάποτε καναν
και δε βλέπουν τα φέρετρα των νεκρών
Ποιά επανάσταση κάνανε;; Δεν θυμάμαι
Οι ταξικοί τάχα ;; Ω θεέ μου δεν βλέπουν οτι ο άλλος , ο διπλανός, αυτός εκεί ο σιωπηλός, είναι ο "σύντροφος" είναι αυτός που κράτησε σα σφήνα φονική, το μαυρο βράχο στο ευρύ του στέρνο για να φυλάξει τον "αόμματο" εσένα που δε βλέπεις , δε θωρρείς δεν μιλάς, δεν ανασαίνεις, επίσημα και ανοιχτά,
δίχως άδεια να ανασαίνεις
Ετσι οπως πας με ορνιο στο τέλος θα μοιάσεις
Τα σάρωσαν
Σκόνη στο λαρύγγι μας σφηνώνει
Κουρσεμένο το βιός των παιδιών μας
φωτό Γιάννης Λεμονής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου