Ιλιάδα (Πολυλάς)/α ,60

Ιλιάδα (Πολυλάς)/α

Καὶ ἀφοῦ συνάχθηκε ὁ λαὸς εἰς ἕνα μέρος ὅλος,
ὁ γοργοπόδης ᾽Αχιλλεὺς σηκώθη καὶ τοὺς εἶπε·
«Ἀτρείδη, νὰ γυρίσουμε, θαρρῶ, θ’ ἀναγκασθοῦμε
στὰ γονικά μας ἄπρακτοι, ἂν δὲν πεθάνουμ’ ὅλοι, 60
ἀφοῦ μᾶς φθέρνει λοιμικὴ καὶ πόλεμος ἀντάμα,
Λοιπὸν ἂς ἐρωτήσωμεν ἢ μάντιν ἢ ἱερέα
ἤ ὀνειροκρίτην - ἔρχεται καὶ τ’ ὄνειρο ἀπ’ τὸν Δία -
νὰ εἰπῆ γιατί ἐχόλωσε τόσο σ’ ἐμᾶς ὁ Φοῖβος·
μὴ κάποιο τάμα τοῦ ἔλειψε, μὴ τοῦ ᾽λειψ ἑκατόμβη
ἴσως, ἂν τοῦ καοῦν ἀρνιὰ καὶ ἐρίφια διαλεμένα,
θελήση τὸ θανατικὸ νὰ διώξη ἀπὸ κοντά μας».
Αὐτὰ εἶπε κι ἐκάθισε·

οἳ δ’ ἐπεὶ οὖν ἤγερθεν ὁμηγερέες τ’ ἐγένοντο,
τοῖσι δ’ ἀνιστάμενος μετέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
«Ἀτρεΐδη, νῦν ἄμμε παλιμπλαγχθέντας ὀίω
ἂψ ἀπονοστήσειν, εἴ κεν θάνατόν γε φύγοιμεν,60
εἰ δὴ ὁμοῦ πόλεμός τε δαμᾷ καὶ λοιμὸς Ἀχαιούς·
ἀλλ’ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ἢ ἱερῆα,
ἢ καὶ ὀνειροπόλον, καὶ γάρ τ’ ὄναρ ἐκ Διός ἐστιν,
ὅς κ’ εἴποι ὅ τι τόσσον ἐχώσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,
εἴ ταρ ὅ γ’ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται ἠδ’ ἑκατόμβης,65
αἴ κέν πως ἀρνῶν κνίσης αἰγῶν τε τελείων
βούλεται ἀντιάσας ἡμῖν ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι.»
Ἤτοι ὅ γ’ ὣς εἰπὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο 

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου