δειλινό σε πολυκατοικίες του κέντρου της Αθήνας
δεν λέω τη λέξη φρίκη.....λέω τι μπορώ ως ένας απλός πολίτης του κέντρου να κάνω.......
μερικοί αντιδρούν συγκινούνται πάλλονται και παιδάκια γελούν Η Πόλη έχει καταστραφεί στο κέντρο Αλλά τα όνειρα δεν έχουν καταστραφεί Κι εγώ προσωπικά έχω ένα σχέδιο επί χάρτου νοητικού για πρωτοπορία του κέντρου στα γράμματα εαν αξιωθούμε κάποτε και σηκώσουμε την ευθύνη μας με την καρδιά και το νου ορθάνοιχτα
εδώ οι συμπολίτες μου ως παλιοί κάτοικοι βρίσκουν το τρόπο νοητικής εξόδου και μη έχοντας την προϋόθεση να εμπνευστούν σε άλλο χώρο , εμπνεόνται πιό ευκρινώς και με μεγάλη διαύγεια ΕΔΩ
εμένα η Πόλη μου με συγκινεί μέσα από την ιστορία Ορυξ και Κρεηκ της Μάργκαρετ Ατγουντ όπου ο ερωτευμένος χιονάνθρωπος έιχε χαθεί από την αγαπημένη του λόγω αφανισμών ποικίλων και δεν έλιωνε μέχρι να την ξαναβρεί (με είχε εμπνεύσει και του λόγου μου έγραψα ένα χρονογράφημα στην Πόλη Ζει με την πόλη μου καρτουνοποιημένη την Ατγουντ ταξιδιώτισσα και εμένα κρατώντας στο χέρι ένα βιβλίο του Αριστοτέλη) Αλλά πάνω απ όλα η Πόλη μου μου θυμίζει ανθρώπους σαν εμένα σα τα παιδιά μου σα τον γείτονα σαν ...όποιον άλλον αναπνέει εδώ δίχως προσωπική μιζέρια Οχι βιβλία Τα βιβλία τα αναφέρουν οι μη σχετικόι με την αγαπημένη μου Πόλη
πολλές φορές θυμίζει κάτι σαν καράβι ..μαούνα έτοιμη γι απόπλου
τα τοπία από άλλες όμορφες πράσινες και θαλασσινές πόλεις για μας είναι εικόνα με όνειρο να ξαναφτιάξουμε την πόλη από την αρχή............αυτά τα ολίγα, επειδή τα όνειρά μας είμαστε
φωτό ελένη μυλωνά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου