Θυμάμαι την ησυχία σου
Την διακριτική παρουσία σου στα δικά μας "μεγάλα", να μη σε πάρει ο προβολέας της "δόξας μας" υπ όψη
Τον αβάσταχτο έρωτά σου για τον άντρα και δικό μας πατέρα
Την έννοια σου να μην αδικήσεις κανένα
Τον τρόπο σου να συγυρίζεις το σπίτι στ Ανάπλι
Θυμάμαι όμως την ησυχία σου
Αθόρυβη αγάπη
Αθόρυβη παρουσία
Πόση ομορφιά σκορπιζόταν σε κάθε σου πάτημα στο βάδισμα
Φεύγοντας άφησες ένα διάφανο και αιθέριο κορδόνι
Ενα νήμα, στερέωμα, με δέστρα γερή τ Ανάπλι, και ταλάντωση στο παν.
Αυτά που γράφω δεν σου άρεσαν ...ντρεπόσουν......
Αθόρυβη μανούλα μου.
Μείλιχον Πρόσωπο
Δώρον Θεού!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου