Οι διανοούμενοι μειώνουν τους λαικούς και καθημερινούς ανθρώπους
Οι στρατιωτικοί μειώνουν και πάλι τους καθημερινούς
Οι αξιωματούχοι τους πατάνε για να καθαρίσουν τις σόλες τους
Μόνο εγώ έμεινα να υμνώ τον γείτονα τον Φάνη
Μπογιατζής άνθρωπος με σκεπαρνιά όταν αρπάξαν την ελλάδα οι σύγχρονοι κοσμοπολίτες και τραπεζίτες
Κι αυτός έφτιαξε φωτιστικό με τον κουβά
Απλωσε την κουρελού από της μάνας του το σπιτικό στα ορεινά
Μάζωξε ένα τραπεζάκι, άπλωσε το καμινέτο ένα γκαζάκι και ελάχιστα χρειώδη
Μοιράστηκε το μονό δωμάτιο -στο υπόγειο- με έναν Σομαλό που ήταν πιό οικονομημένος απ τον Φάνη και έτρωγε ο γείτονας και όλου του κόσμου τις προσβολές και τις σομαλικές βρισιές
Ο Φάνης μια μέρα έκλαψε στην χούφτα μου που τον κέρασα σταφύλι
" Κι όμως ψηλα την πατρίδα την έχω και όλους τους δικούς μου"
"Αν πεθάνω τύλα με, με το Σύμβολο"
το υποσχέθηκα κι όταν έφυγε έφταξα ένα επικήδειο αντάξιο του κρατώντας την σημαία
την απίθωσα στα κίτρινα και φαγωμένα χέρια κι ήξερα οτι ο Φάνης ήταν ο Στρατηγός
της αληθινής λεύτερης ελληνίδας ψυχής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου