Τα λόγια το βαραίνουν το σκοτάδι
Ηταν κι αυτἠ η κούπα με κρασί
Θέλω μια ρίγα λιγνή καμωμένη με άσπρο
να κυματίζει μες στο μαύρο
Εκείνο που αγαπάω είναι το ακατανόητο που ξαφνικά φανερώνεται, σαν μία ίνα φωτεινή στην μουντάδα- κι μεταξύ μας να καταλαβαινόμαστε εν σιωπή...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου