Παραλύει ο φόβος...Άπνοια και πήκτρα το σκοτάδι....και συντροφιά στην ψυχή τέτοιες ώρες
είναι παράλυτη και τρόπο να ανασηκωθεί δε βρίσκει
Η ψυχή πετά οταν γνωρίζει οτι ο φόβος μπορεί να υποχωρήσει
Τότε έρχεται και σου φιλά τον ώμο
Εσύ χωμένος στο φόβο σου το φιλί που σώμα δεν έχει το αισθάνεσαι
Ακριβώς τη στιγμή που ήσουν έτοιμος να αναμετρηθείς με το φοβερό έχθρο φόβο
Το κρύο απ το βουνό σε σφίγγει και θαρρείς πως μέσα του θα γκρεμιστείς
.Για δες..δες μακριά στην δεξιά στέγη
Δεν τη βλέπεις
Αλλά κάνε οτι τη βλέπεις
Αυτήν εκεί την κακογραμμένη..μα τόσο τρυφερά φυτρωμένη, στέγη
Που μοιαζει με παλάπη , άλλοτε σαν δοιάκι , στην ανατολή μοιάζει με χρυσό καράβι
Από κει θα φυσήξει ανεμοκαίρι
Η Ανατολή.Αργεί... ακου την μέσα στα χνάρια της σιωπής..........
Τρίζουν βλαστοί που ακούν τα πατήματα της στην παγωμένη γη.
Θα την προϋπαντήσεις και θα την υποδεχτείς
.(με αγάπη).Α .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου