Ο αγαπημένος μου πατέρας Δημοσθένης Στάικος έχει αποχωρήσει πολλά χρόνια.
Γιατρός (Νομίατρος) στο Ναύπλιο, γεννημένος στην Αρκαδία με κ εθελοντής στο μέτωπο στην Αλβανία, με σπουδαίο ιατρικό έργο, δίχως να ανταλλάξει ή να εξαργυρώσει το λειτούργημά του, βαθύς δημοκράτης εξεδιώχθη από τ Ανάπλι, παύτηκε οριστικά από την Χούντα , Πρωτομαγιά του 67, οταν εκλήθη ως διευθυντής του Υπουργείου Υγείας να υπογράψει υπακοή και εκείνος αρνήθηκε.
Δεν υπήρξε μέλος κάποιου κόμματος.
Οταν τον ρώτησα απάντησε:
" Ακου, πάνω από όλα βάνω την Πατρίδα, με κοινωνική δικαιοσύνη, και κρατώ ανεπηρέαστη την συνείδησή μου για να αγωνίζομαι ανιδιοτελώς"
(ανάρτηση με αποδέκτες όλους όσους τολμούν και λοιδορούν το αίσθημα για την Ελλάδα.
αλήθεια ,είναι ποτέ δυνατό να λησμονήσουμε και να ατιμάσουμε τις ιερές μας μνήμες;;
Οχι βέβαια)
(με αφορμή τα σημερινά..... εαν ζούσε θα έκλαιγε)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου