Ναυαγός εν στυγερή σκοτία | Τιμολέων Ηλιόπουλος (1856-1932)

Ναυαγός εν στυγερή σκοτία | Τιμολέων Ηλιόπουλος (1856-1932)

Ως ο πλανήτης ναυαγός εν στυγερή σκοτία,

Οπόταν ίδη λάμπουσαν φωτός ακτίνα μίαν

Και προς αυτόν να μειδιά μακρόθεν σωτηρία,

Πετά προς ταύτην μ΄ έμπλεων ελπίδος την καρδίαν,

Όταν πληροί το στήθος μου ανέκφραστος οδύνη,

Όταν θρηνών το παρελθόν βλέπω ωχρόν το μέλλον

Ενώ δακρύβρεκτος, νωθρά η κεφαλή μου κλίνει,

Πλησίον της προσέρχομαι χαράν και λήθην θέλων.

εργο:Sámal Joensen-Mikines, Figures by the sea, the Faroe Islands, 1939 

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου