παραλείπω την νύχτα
δεν της έμεινε στάλα ντροπή
ήδη μόνη της θα όφειλε να είχε αποσυρθεί
την παραμερίζω με βλέφαρα σκούπες υγρών νεφελωμάτων
το επεισόδιο κερδίζει χρόνο
κι άλλωστε στο τέλος τι ακολουθεί με μπερδεύει σαν αιωρούμενη κλωστή
πιστή στις ακολουθίες μιας συχνότητας με μελωδικό ρυθμικό παλμό
δεν είναι σοβαρό και μήτε ξέρω
και άλλωστε σε τί κάποιος θα καταφέρει
δεν είναι αυτό
είναι κάτι σαν χαμός που σε βγάζει ας πούμε στην ακτή
κι η ακτή είναι χρυσή
ή ίσως πάλι
το επεισόδιο να είναι χωρίς κατάληξη
δεν είναι απλό και κατανοητό;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου