Φωτό, το πέλαγος Αιγαίο
Το ρήγμα μας Το ιερό μας
κάτι σαν την ψυχή μας
Τα ελληνικά ποιήματα του Όσιπ Μαντελστάμ
«Ενώ στον κόσμο υπάρχει ο θάνατος, ο Ελληνισμός θα συνεχίσει να είναι η δημιουργική δύναμη… Ο Ελληνισμός, γονιμοποιημένος από τον θάνατο, είναι ο Χριστιανισμός».
Ο Οσίπ Μαντελστάμ υπήρξε ένας μεγάλος ελληνολάτρης. Η αγάπη του για τα ελληνικά γράμματα ξεκίνησε από τις σπουδές του στο περίφημο σχολείο Tenishevsky με γυμνασιάρχη ένα σπουδαίο ελληνομαθή ποιητή και μεταφραστή της αρχαίας τραγωδίας, τον Βλαντιμίρ Χίππιους, και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης, της Χαϊδελβέργης και τέλος της Αγίας Πετρούπολης.
Τέτοια ήταν η αγάπη του για κάθε τι ελληνικό, ώστε έφτασε στο σημείο να κάνει το γάμο του με τη Nadezhda, με έναν φίλο του ιερέα, στο γνωστό από τα ποιητικά χρονικά της εποχής «ελληνικό καφενείο», βάζοντας στα δάκτυλά τους δύο γαλάζια δακτυλίδια!
......................................
Ο Γιάννης Σουλιώτης για τον Οσιπ Μάλντεσταμ
Στην ερώτηση, τι ήταν η Ελλάδα για τον Μαντελστάμ, ο κ. Σουλιώτης απάντησε: «Ο Μαντελστάμ ένιωσε τον αρχαίο κόσμο μέσα από το γλωσσικό στοιχείο του ελληνισμού. Ο ρυθμός των λέξεων είχε γι’ αυτόν μεγάλη σημασία ,από εκεί και ο θαυμασμός του για την αρχαία Ελληνική. Ο ίδιος ομολογεί ότι όλο το πνεύμα της ρωσική ποίησης είναι ελληνικό και ο μοναδικός δρόμος της κάθαρσής της βρίσκεται στην επιστροφή στον ελληνισμό. Γιατί ,όπως είπε και ο Πούσκιν «η αρχαία Ελληνική γλώσσα άνοιξε στη ρωσική τις πύλες του λεξιλογίου της, το θησαυροφυλάκιο της αρμονίας της, της δώρισε τους νόμους της τέλειας γραμματικής της ,τους υπέροχους τρόπους της, τον μεγαλοπρεπή λόγο της, με δυο λόγια η Ελληνική υιοθέτησε τη ρωσική και τη γλίτωσε από την διαδικασία της αργής εξέλιξης που επιφέρει ο χρόνος».
Ο Ελληνισμός των ποιημάτων του Μαντελστάμ δεν είναι μόνον στα θέματα, αλλά και στον αέρα που φουσκώνει τα πανιά του Οδυσσέα, στο σάλι το ριγμένο στους ώμους της Φαίδρας, στο φλάουτο, στη λύρα, στη μουσική που συνθέτουν οι λέξεις των στίχων του, στην ομορφιά των εικόνων του.
Από τα 500 συνολικά ποιήματά του ,το 1/5 σχεδόν αναφέρεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην Ελλάδα.!
Για τον Όσιπ Μαντελστάμ η Ελλάδα ήταν η χώρα της επαγγελίας του πνεύματός του ,κι όχι μόνο .Η αγάπη του για κάθε τι ελληνικό ήταν τέτοια, ώστε έκανε το γάμο του με την αγαπημένη του Nadezhda στο «Ελληνικό καφενείο»,βάζοντας στα δάχτυλά τους γαλάζια δαχτυλίδια!
Γι’ αυτό και κατέληξε στην Κριμαία, όπου όλα του θύμιζαν την Ελλάδα. Όλη του τη ζωή ονειρευόταν ένα ταξίδι στην Ελλάδα. Και επειδή αυτό δεν έγινε πραγματικότητα, η πιο μεγάλη του επιθυμία ήταν να πεθάνει, τουλάχιστον, « ελληνικά».!
Τι ήταν γι’ αυτόν η Ελλάδα;… Μια χούφτα γαλάζιας θάλασσας στην άκρη του αυτιού του
Ελπίζω να πέθανε μ’ αυτή!…».
......................................
Νότιο Κρητικό Πέλαγος
(ανάρτηση παλιά που σπανίως την δημοσιοποιώ
αφιερωμένη στην πίκρα μας και στο πείσμα μας)
(η φωτό αποτυπώνει την λαμπρότητα του δειλινού στο αιγαιοπελαγίτικο τοπίο μέσα από τις θημωνιές ή τις καλαμιές..)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου