Η μεγάλη ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ
Η ποιησή της παραμένει σε ένα αξεπέραστο ποιητικό στερέωμα
Στα χρόνια της δυσμένειας από το Σταλινικό καθεστώς και τις διώξεις , στις εκκλήσεις των ομοτέχνων της να εγκαταλείψει την Ρωσία, απάντησε αρνητικά , κάνοντας τον διαχωρισμό οτι
η αγάπη της για την Ρωσία είναι αδιαπραγμάτευτη και έξω από τις κρατικές υπηρεσίες και διώξεις
ακούστε την σε μια αυτοβιογραφική διήγηση από τα δύσκολα χρόνια των διώξεων
Το 1957 στον πρόλογό της για το Ρέκβιεμ, η Αχμάτοβα θα γράψει:
«Στα φρικαλέα χρόνια του Εζόφ (1936-1938) πέρασα 17 μήνες στις ουρές των φυλακών στο Λένινγκραντ. Μια μέρα κάποιος με αναγνώρισε. Και τότε μια γυναίκα, που στεκόταν πίσω μου, με μπλε χείλη, η οποία μέχρι τότε δεν έχει ξανακούσει το ονομά μου, βγήκε από την χαρακτηριστική για όλους μας καταληψία, και με ρώτησε στ’ αφτί (όλοι μας μιλούσαμε ψιθυριστά εκεί): «Θα μπορούσατε να το περιγράψετε όλο αυτό;» Κι εγώ απάντησα: «Ναι, θα μπορούσα.». Και τότε ένα χαμόγελο γλίστρησε στη μάσκα, που κάποτε ήταν το προσωπό της»...
Η παραπάνω περιγραφή προσωπικά αποτελεί για μένα το μέτρο του μεγάλου Συγγραφέα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου