Λευκές Νύχτες του Φ. Ντοστογιέφσκι
(απόσπασμα)
«Ηνύχτα ήταν υπέροχη! Ήταν από αυτές τις νύχτες που μόνο όταν είμαστε νέοι μπορούν να υπάρξουν! Ο ουρανός ήταν τόσο γεμάτος άστρα, τόσο φωτεινός, που κοιτάζοντάς τον, αναρωτιόσουνα, είναι δυνατόν να ζούνε κάτω από έναν τέτοιον ουρανό άνθρωποι κακοί και γκρινιάρηδες; Γύριζα από τη βόλτα μου στην πόλη πολύ αργά και το ρολόι είχε χτυπήσει κιόλας δέκα. Ο δρόμος για το σπίτι μου ήταν από την προκυμαία ενός καναλιού, όπου τέτοια ώρα δεν συναντάς ψυχή. Περπατούσα και τραγουδούσα, πάντα το κάνω αυτό όταν νιώθω ευτυχισμένος, πάντα σιγομουρμουρίζω κάτι από μέσα μου, όπως ο κάθε ευτυχισμένος άνθρωπος όταν δεν έχει φίλους, ούτε γνωστούς και που στις χαρούμενες στιγμές του δεν έχει απολύτως κανέναν για να μοιραστεί τη χαρά του. Κι όπως περπατούσα έτσι και ονειροπολούσα, ξαφνικά…»
φωτό Χρήστος Συμεωνίδης
(απόσπασμα)
«Ηνύχτα ήταν υπέροχη! Ήταν από αυτές τις νύχτες που μόνο όταν είμαστε νέοι μπορούν να υπάρξουν! Ο ουρανός ήταν τόσο γεμάτος άστρα, τόσο φωτεινός, που κοιτάζοντάς τον, αναρωτιόσουνα, είναι δυνατόν να ζούνε κάτω από έναν τέτοιον ουρανό άνθρωποι κακοί και γκρινιάρηδες; Γύριζα από τη βόλτα μου στην πόλη πολύ αργά και το ρολόι είχε χτυπήσει κιόλας δέκα. Ο δρόμος για το σπίτι μου ήταν από την προκυμαία ενός καναλιού, όπου τέτοια ώρα δεν συναντάς ψυχή. Περπατούσα και τραγουδούσα, πάντα το κάνω αυτό όταν νιώθω ευτυχισμένος, πάντα σιγομουρμουρίζω κάτι από μέσα μου, όπως ο κάθε ευτυχισμένος άνθρωπος όταν δεν έχει φίλους, ούτε γνωστούς και που στις χαρούμενες στιγμές του δεν έχει απολύτως κανέναν για να μοιραστεί τη χαρά του. Κι όπως περπατούσα έτσι και ονειροπολούσα, ξαφνικά…»
φωτό Χρήστος Συμεωνίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου