Παρασκευή 22 Απριλίου 2022

ΑΝΑΣΤΑΣΗ (1995)





Κρένει διάφανα  το άπειρο
Φθέγγεται  άλαλο το Στερέωμα

Συντρίβεται οτι μας χώριζε 
 γεννιέται η ένωσή  αδέσμευτη

Φτάνει το χέρι μου τη δική σου παλάμη
Πάλλεται ο αυγερινός και τα κορμιά μας 
γίνονται αστέρια βροντερά με χρυσό ποτάμι στα σπλάχνα 







Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΑΛΦΑ

ΤΕΛΟΣ  (2) Συνέχεια2, συμβατικά αλλά ως ασυνέχεια  Τα συγκοπτικά  στην συμβατή χρονογραμμή αλλεπάλληλα και καταιγιστικά Εν τόπω Ελληνικό που...