Κρένει διάφανα το άπειρο
Φθέγγεται άλαλο το Στερέωμα
Συντρίβεται οτι μας χώριζε
γεννιέται η ένωσή αδέσμευτη
Φτάνει το χέρι μου τη δική σου παλάμη
Πάλλεται ο αυγερινός και τα κορμιά μας
γίνονται αστέρια βροντερά με χρυσό ποτάμι στα σπλάχνα
ΤΕΛΟΣ (2) Συνέχεια2, συμβατικά αλλά ως ασυνέχεια Τα συγκοπτικά στην συμβατή χρονογραμμή αλλεπάλληλα και καταιγιστικά Εν τόπω Ελληνικό που...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου