Κρένει διάφανα το άπειρο
Φθέγγεται άλαλο το Στερέωμα
Συντρίβεται οτι μας χώριζε
γεννιέται η ένωσή αδέσμευτη
Φτάνει το χέρι μου τη δική σου παλάμη
Πάλλεται ο αυγερινός και τα κορμιά μας
γίνονται αστέρια βροντερά με χρυσό ποτάμι στα σπλάχνα
"....μιλάς για χιόνι κι ανοίγονται οι πεδιάδες της στέπας ορμούν οι πάγοι, θολοί οι ορίζοντες, μιλώ για χιόνι, κι πληθύνονται οι εύκρατ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου