[ζωή, ζωή] του Αρσένι Ταρκόφσκι

[ζωή, ζωή] του Αρσένι Ταρκόφσκι

εγώ

δεν πιστεύω στους οιωνούς, ούτε στον φόβο

από θεόσταλτα σημάδια . στα ψέμματα και στο δηλητήριο

που αφήνουν πίσω τους. δεν υπάρχει θάνατος στη γη.

όλοι είναι αθάνατοι. τίποτα δε θα πεθάνει.

δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι το τέλος - ούτε στα δεκαεπτά

ούτε στα εβδομήντα σου. υπάρχει μόνο αυτή η ζωή, αυτό το φως

στη γη. δεν υπάρχει σκοτάδι ή θάνατος στον κόσμο.

είμαστε όλοι ήδη στην ακτή μιας ανοικτής θάλασσας,

και είμαι ένας από αυτούς που μπλέκονται στα δίχτυα

όταν η αθανασία κολυμπά δίπλα από ένα κοπάδι ψαριών

II

αν ζεις σε ένα σπίτι, αυτό το σπίτι δε θα πέσει.

θα καλέσω οποιονδήποτε από τους αιώνες των αιώνων

θα μπω και θα χτίσω ένα άλλο σπίτι μέσα σε αυτό

για να είναι μαζί μου

οι αγαπημένοι μου και τα παιδιά τους, γύρω από το τραπέζι μου

που είναι μεγάλο για να χωρά τους προγόνους και τα εγγόνια:

το μέλλον στρέφει το πρόσωπό του προς εμάς τώρα,

και αν σηκώσω λίγο το χέρι μου

πέντε ακτίνες θα περάσουν ανάμεσα και θα πέσουν πάνω σας.

κάθε μέρα χρησιμοποιούσα τις κλείδες μου

σαν να ήταν κούτσουρα για να στηρίξουν το παρελθόν

μέτρησα τον χρόνο που πέρασε με πήχεις και ανοίγματα

και πέρασα από μέσα του κι εγώ

σαν να διέσχιζα πεζός την οροσειρά των ουραλίων

III

προσάρμοσα την ηλικία για να ταιριάζει με το ύψος της σκιάς μου,

μετά κατευθυνθήκαμε νότια, κάναμε τη σκόνη της στέπας να σκορπιστεί

αγγίζοντας την κεραία του ο χρόνος σε ένα πέταλο, προφήτευσε.

σαν μοναχός πορφήτης με απείλησε με ολική καταστροφή.

έδεσα τη μοίρα μου στη σέλα του.

και ακόμη και τώρα, στον καιρό που έρχεται,

σηκώνομαι με υποστηρίγματα σαν νεαρό αγόρι που μαθαίνει πως να περπατάει.

η αθανασία μου ταιριάζει πολύ -

το αίμα μου κυλάει και με τρέφει από ηλικία σε ηλικία.

θα πλήρωνα με τη ζωή μου, με μεγάλη προθυμία μάλιστα

για μια ζεστή και στιβαρή γωνία σ αυτό τον κόσμο -

αν δε με είχε τραβήξει η ιπτάμενη βελόνα του αγνώστου

σαν μια κλωστή στο πλεκτό όλου του σύμπαντος

IV

και τώρα έφυγε και αυτό το καλοκαίρι

σαν να μην ήρθε ποτέ.

είναι ακόμα ζεστά εκεί που πέφτει ο ήλιος.

αλλά το εκεί δεν είναι αρκετά κοντά

ό,τι ήθελα να αποκτήσω

έπεσε στα χέρια μου

σαν ένα φύλλο με πέντε δάχτυλα.

αλλά ποτέ δε μου ήταν αρκετό.

το δίκαιο και το άδικο

έπαιξαν τον απαραίτητο ρόλο τους

και κάηκαν τα πάθη μου στο φως.

αλλά και αυτό δε μου ήταν αρκετό.

η ζωή με σήκωσε πίσω από την πλάτη της

και με θωράκισε από τις πισώπλατες μαχαιριές.

είχα τόσο αξιοζήλευτη τύχη.

αλλά ούτε αυτό μου ήταν αρκετό.

τα φύλλα μου δεν έχουν ακόμη ανάψει.

τα κλαδιά μου δεν έχουν σπάσει ακόμα.

η μέρα μου είναι ξεκάθαρη σαν τριμμένο γυαλί

- μα φυσικά ούτε αυτό μου είναι αρκετό.

[απόδοση: Βαρώνος Όρσον - το διάβασα στην Bibliotheque]

artwork : Αντρέι Ταρκόφσκι

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου