Μετά από δύο-- τρία χρόνια καλεσμένη σε συναυλία
βρέθηκα με γνωστούς όπου είχαν ακολουθήσει πειθαρχημένα οι περισσότεροι
τα υγειονομικά μέτρα
Εχοντας κάνει την επιμέλεια για την έκδοση των ανέκδοτων ποιημάτων του Παύλου Σιδηρόπουλου
<Ἑχω μια θλίψη για τα μακρινά αριστουργήματα> με προσκάλεσαν να παρακολουθήσω την παράσταση
Η συναυλία αφορούσε τραγούδια των σχημάτων που είχε δημιουργήσει ο πολυτάλαντος καλλιτέχνης και πολλά μελοποιημένα από τα ποιήματά του που εκδόθηκαν το 2019
Τον Παύλο τον ήξερα
Οι οικογένειες μας ήταν αδελφικές
Με την Μελίνα είμαστε φίλες από 7 χρόνων
Οταν ανέλαβα όλο αυτό το φορτίο ήταν και βαρύ ψυχολογικά
Το πρόσωπο του Παύλου στην σημερινή συναυλία, προβαλλόταν στην οθόνη του πάλκου όπου έπαιζαν οι μουσικοί
Τα φώτα πηγαινοέρχονταν, δέσμες περιστρεφόμενες
Το κοινό διαφορετικό σε συμπεριφορά
Χωρίς ανεμελιά
Δίχως διάθεση να μεταδὠσει από την μεριά του την μουσική
Βαριά η κουρτίνα της υγειονομικής τακτικής σκέπαζε τα άλλοτε φλογερά κεφάλια
Αλλώστε μπορεί να μη συμμερίζονται τις δικές μου απόψεις αλλά το ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο το ξέρουν όλοι
Ο πόλεμος που απλώνεται, η ροκ που σηματοδότησε ως προάγγελος την σκιά που πέφτει στους ανθρώπους, η μνήμη ενός τραγουδιστή ευγενικού, που τέτοιες μέρες οι πρόγονοί του είχαν εκδιωχθεί και γενοκτονήθηκαν στον Πόντο (από την πλευρά του πατέρα του)
Η φυγή στην Ρωσσία όπου το καθεστώς εξεδίωχνε για δεύτερη φορά τον ελληνισμό του Πόντου
Η Θεσσαλονίκη, τα καπνά ως πατρική επιχείρηση, η σύγκρουση με μεγάλα και ύπουλα συμφεροντα κι ακολούθησε η φυγή προς Αθήνας
Κάτι σαν τον γονιό μου
Οπου εξεδιώχθη μια και υπάκουε μόνο την συνείδησή του και τον χαρακτήριζε η ανιδιοτελής άοκνη προσφορά και όλο αυτό ήταν κακό παράδειγμα για το κράτος που ήθελαν μετα τον πόλεμο και τον φρικτό εμφύλιο να φτιάξουν
Το επόμενο βήμα ήταν και για τους δικούς μου η φυγή στην άσπλαχνη χοάνη της Αθήνας
Ο πατέρας του Παύλου ήταν ερασιτέχνης βαρύτονος με σπουδές σε Ωδείο της Οδησσού
Ο παππούς μου Γεώργιος ήταν ερασιτέχνης ψάλτης σε ένα εκκλησάκι λίγο έξω από την Τρίπολη
Εψελνε και διόρθωνε τους καινούριους ψάλτες, λέγοντας οτι οταν ήρθαν οι αγωνιστές από την Οδησσό τους δίδαξαν τονισμό και μελωδία. Τον άκουαν τα ψαλτόπουλα κι η γιαγιά μου περήφανη δίδασκε τα παιδιά της και (τον γονιό μου) φωνητική
Ο παππούλης μου κι η γιαγιά μου αναπαύθηκαν στον περίβολο της εκκλησίας τιμητικά
Εκεί μαζί με τον πατέρα μου ανάβαμε κεράκι κι εγώ δυο-τριών χρόνων έστρωνα στο χώμα που την άνοιξη φύτρωνε χαμομηλάκι για να εναποθέσω το κερί
Στην Αθήνα ο πατέρας του Παύλου (είχε δημιουργήσει εργοστάσιο για φωτογραφικό χαρτί) κι ο γονιός μου περπατούσαν μαζί στο κέντρο στην Πατησίων κι ο Κώστας Σιδηρόπουλος, ως βαρύτονος, τραγουδούσε
τα μαύρα μάτια το γνωστό ρώσσικο κλασικό άσμα
κι ο γονιός μου κάτι από τους Χαιρετισμούς (πάντα και μόνο από εκεί)
Ολοι μαζί μετά σιγοντάριζαν τον Παύλο
Ο γονιός μου όχι με θέρμη καθ ότι ήταν φάλτσος και μόνο τους Χαιρετισμούς έψελνε με ορθοφωνία
Αλλά κι ό παππούς μου ο πρωτοψάλτης , ήταν φάλτσος και μόνο στα εκκλησιαστικά ήταν αηδόνι
Η χάρις του Θεού έλεγαν χαμηλόφωνα και ταπεινα
Ετσι γέμιζα αγάπη επειδή με συνεπήραν τα θαύματα
Και οι φωνές που από φάλτσες γίνονταν καλλίφωνες ήταν το πρώτο θαύμα που μοιράστηκα με τον γονιό μου
Με τα χρόνια ολο το περιβάλλον γεννούσε θαύματα
Δεν με πίστευαν κι έτσι τα κρατούσα βαθιά μέσα μου
Ο Παύλος λοιπόν σε video wall, στην συναυλία,τα ρώσσικά τραγούδια, τα ποντιακά, η ρόκ και οι χαιρετισμοί
Μετά αρχισε μπόρα
Το στέγαστρο γέμισε θάλασσες...
Λες και η στέγη ειχε σχοινιά με καρούλια κι αναλογα με την σφοδρότητα της θύελλας τα καρούλια λασκάροντας τα σκοινιά, αγκάλιαζαν το σκέπαστρο και δεν επέτρεπαν στην καιρική μανία να το σηκώσει
Τα καρούλια λοιπόν γι άλλη μια φορά θαυματουργά
Μπορεί κι η στέγη της ελλάδας να κρατηθεί
Να μη σκορπίσουμε, στοίβες άγρια χόρτα
Οταν ο γονιός μου στην Καλαμπάκα εκλήθη να επισκεφτεί ως γιατρός έναν μοναχό στα Μετέωρα
συνέβη το εξής περιστατικό...
Ο ίδιος είχε υψοφοβία
Σ αυτές τις ανάλογες περιπτώσεις προσευχόταν
Στην άνοδο του διχτυού ξέσπασε μπόρα (τότε μόνο με δίχτυ πήγαινες στα Μετέωρα)
Τα καρούλια της τροχαλίας κόλλησαν
Ξεπροβάλλει με το κεφάλι του ο μοναχός και τγου φώναξε
---Πάω να προσευχηθώ γιατρέ και επανέρχομαι--
Ο γονιός μου κρεμασμένος με την ταλάντωση του διχτυού πάνω από το χάος
Νοιώθει να καταβάλλεται και να ιδρωκοπά
Ξαφνικά βγήκε από το σώμα του φόβου και πέρασε στο λεπτό διαφανές της αγάπης
Αγάπη για τον άρρωστο που τον περίμενε με αγωνία
--Ᾱχ Θέ μου , να τον προλάβω
Η τροχαλία ξεμπλόκαρε και τα καρούλια τραβηξαν το δίχτυ
Ετρεξε στον ασθενή μοναχό....
Εμεινε στο προσκέφαλό του δύο μερόνυχτα μεχρι να δει οτι αρχίζει να αναλαμβάνει
Η μπόρα, η τροχαλία, το σπάσιμο του φόβου , η αγάπη.............
Εκανα λάθος για τον στίχο από την ποίηση του Παύλου που διάλεξα για τίτλο του βιβλίου
ίσως αυθαιρετώντας έπρεπε να γράψω , τον στίχο από το τραγούδι
Να μ αγαπάς , όσο μπορείς να μ αγαπάς ..........
(αυτοβιογραφικό χρονολόγιο 19 Μαίου 2022)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου