Την ώρα που κρέμονταν ουρανοί και στερεώματα
την ανάσα σπάθιζαν, αιθάλες και ομίχλες
Την ώρα που τίποτε δεν είχε σημασία
η βαρύτητα εξαρθρωμένη,
σαν σπασμένη βιτρίνα σε δρόμο κακόφημο,
τότε,
ανεφάνη η ασημένια ουρά της πανσελήνου
νύφης τ ουρανού
Κόβεται στα δύο η διαδρομή,
ματώνει το δεξί της γόνυ
Τα μάνταλα στις ανθρώπινες πόρτες βογκούν από τις προφητείες και καταχωνιασμένες μνήμες
Πόσο θολό φως πλάνης στα μάτια της γης έσταξε με βήμα ασταθές η πλανεύτρα νύμφη ...
Μέσα στον κοπετό της συναρμολόγησης φτερών και θαυμάτων με κτυπά κεραυνός,
το δικό σου φιλί.
Με τράβά ο χρόνος από τον ώμο
πόνεσα από την λαβή,
λάκτισε η πρώτη φωτιά του άστρου
και η μνήμη της δικής σου μορφής
Κι εγώ που δεν πόθησα τον πόθο
βάφτηκα με χρώμα ασημί
να προσφέρω απόσταγμα ανθέων και γιασεμιών
μέλι και κεχριμπάρι ρευστό
φιλί πανσέληνο
φιλί γεμάτο με κεράσια και χυμό από χνούδια πάχνης της αυγής
οίνος ηλεκτροφόρος
στην δική σου υφή και υπόσταση
λατρεύοντας την ροή σου
κι εξαπατώντας την απάτη της Σελήνης
η αγκαλιά μου γαλάζια γάζα νεφών και υδάτων
υφασμένη με ερωτικά υφάδια
πληρότητας φιλιά
ολόκληρα,
αθέατα
ορατά στα σύγκορμα τρέμουλα
ατελή θέα
Σπαρταρούν τα χλωρά βλαστάρια
σιωπή οκτάβα
Γυροφέρνω στα χείλη σαν λησμονημένο καρπό
την αρμονία,
Πληρότητα των δύο σε έκσταση εκστατική
αδιαίρετη
Σε τέτοιους κακόφημους,
απάνθρωπους χρόνους
οταν κρατά ο χάρος δρεπάνι
τὀτε εγώ,
λόγω έρωτα,
με αιτία, πλημμυρισμένης αγάπης
ασπίδα γίνομαι
απλωμένη
διάφανη ροή
στην ρώμη της ηλεκτροφόρας σου ψυχής
Τίποτε βρώμικο διαπερνά τον εσώτερο της υποκειμενικότητας πυρήνα μου
Κανένα χέρι εχθρικό απειλεί την δική φύση σου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου