..........σαν απόθανε η Μαριώ, που τελευταία την κουράριζα
κι ήβλεπα πως την Ανοιξη δεν θα την βγάλει
τότε, έπαιρνα το μονοπάτι σιμά στον Λούσιο, και ξεδιπλωνόταν τότενες, μπροστά μου , οτι παρηγορητικό της είχα διηγηθεί, για να σταλάξω δρόσο στην ψυχή της τις στερνές ώρες.......
σαν θαύμα έβλεπα τ αλόγατα που τα στόλιζα με τόσες διηγἠσεις
και τόσες εικόνες, να προβάλλουν ολοζώντανες μπρός μου
και να κρέμονται ολοτρίγυρα οι λέξεις σαν πουλάρια...
...........αν και γιατρός, με διακρίσεις, τότε ακριβώς κατάλαβα οτι η ψυχή πηγαινοέρχεται
αυτό το στοχαστικό με έκανε να χαίρομαι με όλες τις καταστάσεις θεραπείας και ασθενείας
ήξευρα πως οι ανίατοι κι απερχόμενοι, θα βρεθούν ξανά μπροστά μου
(απόσπασμα από το <ενταύθα> ΑΣ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου