Θρυμματισμένος χρόνος κοπανισμένος άνεμος
Ξεχόντρισαν οι καιροί
το νερό σιώπησε και μείναμε τυλιγμένοι , σύννεφο πούδρας
Καταργούμαστε .....
Και εμείς , που κουβαλάμε την μνήμη των αιώνων, που αγαπήσαμε κοιτώντας παράφορα την αλήθεια
των συντριμμάτων, που στάζαμε πάνω από τις θάλασσες, πικραλίδες
που ερωτευτήκαμε ο ένας τον άλλον, εκρήξεις φωτός και εκτιναχθήκαμε στο απέραντο άπειρο
και εμείς
που ζούμε για να ξαναβρεθούμε, θα γίνουμε μάρτυρες ενός ατέλειωτου θανάτου ;;
πάμε να κυκλώσουμε τον θάνατο
να μπουκώσουμε με το στουπί της βάρκας το φθονερό του στόμα
πάμε να κυκλώσουμε την αγάπη
να χαθούμε στο δικό της κύκλο
να ξανανθίσουν τα λιγνά χλωρά στη γη
να τρέξουν άνεμοι μ αγγέλου μορφή
να τυλίξουν τα μωράκια
πάμε
η αγάπη κινεί το δοιάκι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου