Ενας -κάποτε -διηγήθηκε τη ζωή του στις όχθες ενός ποταμού
Ανάλογα με τα στοιχεία και τ φυσικά φαινόμενα, η μνήμη του πηγαινοερχόταν
σαν υδράργυρος ανάλογα με την θερμότητα ή την παγωνιά
Η βροχή δεν τον συγκινούσε
Είχε για τα καλά εκπαιδευτεί να φορά την βροχή στην γυμνή του ψυχή σαν μαντήλι υφασμένο
απ την μάνα του
Το μαντήλι ήταν η μάνα του
Ολα τ άλλα της φύσης ήταν ορατά σε όλους
Τη θλίψη του , όμως, την κρατούσε μες σ ένα μαντήλι γεμάτο βροχή και ήταν καλά φυλαγμένο μυστικό
Σε λίγες μέρες ή και ώρες θα έφευγε από την ζωή
Θα κουνούσε το ψάθινο καπέλο γυρνώντας την πλάτη λέγοντας ένα χαἰρε
ώρα να πηγαίνω ...................
Κι ένα γέλιο βραχνό, σαν ακοπανιαμέντο αποχαιρετισμού
Και δεν είχα προλάβει να ζητήσω χάρη
Τώρα που οι καιροί καταστράφηκαν , τώρα που οι άνθρωποι μετριούνται σαν παράνομοι
να μου χάριζε το μαντήλι
Να πέφτουν βροχές και χαλάζια, να αγνανατεύω την χαλασιά
να αναπνέω ένα τίποτα και ουτε μια λέξη υπεράσπισης της ανθρωπιας μας θα μπορούσα να φωνάξω
Τώρα που οι καιροί είναι δολεροί , ετράφησαν οι δράκοι με τις ελληνικές μας λέξεις
Αλλά πάλι ένοιωσα οτι τον ξεγύμνωνα αν ζητούσα σα δώρο την θλίψη
Στον Αχέροντα το βρόχινο μαντήλι θα γινόταν πανάκι κρεμασμένο σε αυτοσχέδια σχεδἰα
Μπορεί και αστρολάβος ή και πυξίδα
Θεός με φύλαξε και δεν αποζήτησα κάτι σαν χάρι
-----------------------------------------------------------------------------------------
Αθήνα παράκεντρο
Μιά απόκοσμη όψη απλώνεται στην πόλη
Αλλά δεν συζητείται
Αν συζητηθεί φταίμε όλοι μαζί
Αν μιλήσουμε για αποφυγή του θανατερού σχεδιασμού -τότε-- η γνωμοδότηση είναι οτι είμαστε όλοι
ανόητοι ή αδαείς άρα απλώς κοιτάμε
Τι να κοιτάμε ;; προφανώς τα έργα των λακούβων που τα έρμα κορμάκια μας θα παραχώνονται
Και ένα σωρό από εμάς ονειρευόμαστε την πλάση και την ψυχή της μες στην αγαθή καλοσύνη
Και ενα σωρό , πάλι, πόση απλόχερη καρδιά με μικρά και ανεπαίσθητα έντυσαν πολλές καθημερινές
πράξεις
Και ακόμη , πόσοι ακρίτες στα όρια με τα μαυρα σκότη κονταροχτυπιούνται με τις φθονερές σκιές, για
να φυλάξουν τους καβαλάρηδες οταν βγούν από τα τείχη;;
Και ουτε ένας γενναίος αυτή την πράξη τους να τη αναγνωρίζει
Σκέφτομαι λοιπόν να γράψω
για λογαριασμό πολλών άγνωστων και ελάχιστων που όμως ύψωσαν την καρδιά τους φρούριο για
όλους τους άλλους
< Ω ξειν αγγέλλειν --οπου βλέπεις άνθρωπο--οτι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι >
Να βάλει το μήνυμα σ ένα μαντήλι , κάποιου που μόχθησε και παρέμεινε πιστός στη καλοσύνη και
να τ απλώσει στην βροχή
Είναι μια λύση
Ισως μια αστραπή το δανειστεί και του αγαθού η ψυχή απλωθεί σαν λαμψη....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου