ὠστε ήρθαν οι καιροί οι αλλιώτικοι
αυτοί που δεν μιλάς κι όμως κάποιοι σ ακούνε
οι καιροί που το σκοτάδι σαν πάγος λειώνει κι η παλάμη καίγεται από χιὀνια κι ελπίδα
μη μου ζητάς να ορίσω το αλλιώτικο
μπορεί να είναι ο ατελεύτητος θάνατος και το ξεκίνημα μιας άλλης γενιάς ανθρώπων
μπορεί να είναι το τριζοβέλισμα ενός αγριάμπελου ξεχασμένου στις σχισμάδες
εκεί που κάποτε γεννοβολούσαν γυναίκες και παιδιά κρεμόνταν στα μάνταλα κάνοντας
τραμπάλα
μπορεί σαν φωνή θεική να απαντήσει η γη
ίσως να βρεθούμε ξανά και αδιάιρετη δυάδα να σώσουμε την σπίθα και την φλόγα της καρδιάς
δεν ορίζεται η σπορά, μήτε ο θάνατος , ουτε ο έρωτας
απλά υπάρχουν και ριζώνουν και μεγαλώνουν και επαναφέρουν των ανθρώπων και της γης την χαρά
--------------------------------Αθήνα παράκεντρο
Βαρύ και επώδυνο το άθλημα να περιφέρεσαι σ αυτη την πόλη
Αλλά η μεμψιμοιρία ακόμη χειρότερη
Δεν απομένει παρά να δω την ωραιότητα στο νου μου
να μπορώ να την περιγρἀψω
να αιστανθὠ τα χρώματα
να με μεθύσουν μυρωδιές των ανθέων
να δω μπαλκόνια που ποτίζουν τις γλάστρες
αφού πρώτα γεμίσω στο νου μου γλάστρες
παιδάκια , πολλά παιδάκια που παίζουν ακίνδυνα κι η πόλη τα καμαρώνει
Δεν ξέρω εαν όλο αυτό μπορεί να ξαναγεννηθεί
Αλλά εγώ αυτα μέσα μου ζωγραφίζω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου