ενας θόρυβος
ρίψη σπαθόχορτου
ξέπλεκες κλωστές καφετιές ανταυγειασμένες από ήλιο σε θέρο χρυσό
στον δρόμο μας στην πόλη
σ αυτήν που περιφέρεται νυχθημερόν ο καρνάβαλος
και σούρνει πατούσες με νούμερο γίγαντα
και η καφε με χρυσό ουρά τ αλόγου
σήμανε σιωπητήριο
επιτέλους επέστρεψε τ αλογο του Αη Δημήτρη
αυτό που κουβάλησε νεκρό τον παππούλη μου από την Αλβανία
και όπου περνούσε , βροντούσαν σα καμπάνα οι οπλές
και σήμανε το σιωπητήριο
έτρεξα αλαφιασμένη
κρεμάστηκα από τον λαιμό του
και το φίλαγα με βροχή καταρράκτη τα μάτια
με την γλώσσα ξεδίψασε
και με το βλέμμα κατάλαβα
οτι ήρθε πάλι να μας σώσει
καλοκαίρι κι ο πάγος σύριζε σαν ξυραφιά
αύριο θα ήταν μια άλλη μέρα
μέρα ανθρώπινη
αλόγου χαίτη χρυσή
ουρά καφετιά με τ αστρα περπατησία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου